Laaste

Claudio Souza - Die werfredakteur

Ek, DJ, wat eendag nie veilige seks uitgeoefen het nie Ten spyte van meer as 20 jaar van MIV-infeksie, is ek nie so nie.

Claudio Souza

"Claudio Souza: Verwerp deur sy ma en stiefpa en sonder die ondersteuning van aanrandings van sy vader gevlug die huis nie onder klop om te sterf, was hulle gevolg aanrandings van aanrandings, Claudio Souza het die strate hul nuwe tuiste. Tussen die koue, die honger en die oorgawe, het dit vinnig geryp. Hy het die hel en dan die hemel geken. Dit was deur Fatima se hande dat hy uit die modder gekom het. Hy het 'n paar klere, 'n paar skoene, 'n dak, en die skoolhoof 'n werk. Terwyl ek groot was by die werk, het ek die tyd verloor wat verdwyn het.

Vir Claudius was VIGS 'n probleem van ander, dit sou nooit met hom gebeur nie. Van 18 tot 30 jaar gelede, "hardloop na besering"; Ek het elke dag saam met 'n meisie uitgegaan. Wat vigs betref, word vasgevang, word vasgevang, het hy gesê. Hy het sy werk verloor, sy huis, sy vriende ... Maar hy het sy kop opgehef en die waardigheid en waarde van die lewe herontdek nadat hy 'n MIV-positief geword het ... "

5 se foto Anos de Cláudio Souza

Claudio Souza

Dit is vir my, met vyf jaar oud

Die foto is van 1969 toe ek vyf was. Ek weet nie hoekom nie, maar ek het die indruk dat die voorkoms van daardie kind, wat in waarheid was wat ek ooit kon, een of ander manier, sien, op die horison, die groot storm wat sobrebre jy eendag sal verhoog ...

My storie is volgens my baie algemeen. Die feit is dat ek sommige mense ken wat dieselfde pad geslaag het en daar buite die lewe raak. Ek was tuis toe ek 'n kind was, twaalf jaar oud, nie die geweld van my pa kon dra nie; Ek het my ma, wat twee jaar gelede van die huis af weggeloop het, gevind ná 'n avontuur, iets minder gely as die lewe met haar man dat sy geneem is om getroud te wees om nie na 'n weeshuis terug te keer nie.

'N Sordige storie wat begin met 'n "man" wat op die altaar wag en wag vir die bruid ... (sy moes ten minste 'n voorman gehad het - nog steeds goed vir haar)

Miskien 'n Visie van my eie toekoms, soos DJ Cláudio Souza? Nee: "Dreamweaver"

Miskien die visie van 'n gees wat haar liefgehad het en die regte besluit geneem het deur die huwelik te ontduik, miskien om 'n moontlike moontlikheid van geluk op 'n tyd te bereik die huwelik was werklik 'n drakoniese kontrak van nakoming van 'n lewe waarin hy altyd die minderwaardige figuur sou wees.

Onwaardig van aandag, verdien en die gelofte was altyd dieselfde as dié van haar man.

Maar ... Apera van alles, Claudio Souza, 'n dwaas

Dit was vir my natuurlik om haar te soek, haar toevlug, haar skoot, haar liefde, haar beskerming ...

Maar ek onthou goed dat my moontlike stiefpa (beampte) gesê het (ek het wakker geword) wat sy nie in sy huis sou aanvaar nie.

Seun van 'n seun van 'n teef nee ... My ma (dit word aanvaar dat sy die hoer sal wees ...).

En sy, altyd nederig van karakter, het dit aanvaar met die voorlegging wat altyd haar eie was toe iets vir haar gerieflik was.

En hy het my na die strate gelei, waar ek vyf jaar lank tussen koue, honger, misdaad, diskriminasie, misbruik van elke bestelling geleef het.

Jy, wat nou lees. Hou op en dink, sonder baie drie-lees, in 'n afskuwelike ding om aan 'n mens te doen. Dit is amper seker dat ek dit deurgemaak het

Tot 'n punt wat eenvoudig surrealisties was en dat niemand kon glo nie ...

"Jy het mense lief te hê soos daar is geen môre."
Renato Russo

LIEFDE ... WAT IS ...? Fucking times often

Ek sal nie vertel nie elke winter, elke dag en elke uur; elkeen stel vir homself voor wat die lewe op die strate is.

Maar ek verseker jou dat niemand sonder die hulp van 'n ander gaan nie.

Niemand ontsnap uit die hel alleen nie, sonder hulp.

U mag selfs onbepaald in die hel oorleef, alleen, maar om daar uit te kom, sal u ongetwyfeld hulp nodig hê.

Dit is 'n bose kringloop waar jy nie die dinge kan kry wat jy nodig het nie, want jy doen nie. Hy het geen huis omdat hy geen werk het nie; hy het geen werk omdat hy nie stort nie; hy stort nie, want hy het nie 'n huis nie en so gaan hy, soos 'n motorfiets.

Maar vir my was daar iemand. My iemand, my engel, was 'n vrou.

Hiervan noem die afwesigheid van gewilde wysheid "vrou van die lewe" of "vrou van die maklike lewe" (gaan daar leef hierdie lewe en jy sal weet hoe maklik dit is).

Die hoer

Claudio Souza is gered deur 'n "hoer".Daar was 'n non of 'n dame van die welwillende samelewing, of 'n dame van die liga spiritistiese of vrou van 'n evangeliese pastoor.

Hy was 'n prostituut.

Hierdie etiket verlaat as gevolg van julle wat lees en te diskrimineer. Ek het selfs noem haar Angel.

Hy het my 'n plek gegee om te slaap, om te stort, twee broeke, drie hemde en 'n paar stewige skoene (ek sal nooit die spanning van daardie skoene en die vreugde waarmee ek hulle gedra het) vergeet wat hy in 'n gebruikte winkel gekoop het nie.

En die belangrikste ding: hy het my 'n skottelgoed by 'n nagklub in Sao Paulo - die Louvre - wat hy al tien jaar lank gesluit het.

Was swak - die lewe is hard aan haar - my Fatima. Iemand, vir watter rede ookal, verbrand haar gesig met suur. Hulle sê wraak.

Ek weet nie watter soort suur ek nooit omgegee het om te weet hoekom nie.

Ek weet die skade was goed, en 'n persoon wat leef deur sy gunste te verkoop, moet mooi wees, moet aantreklik wees.

'N Swart vlek wat 50% van haar gesig en deel van een van haar borste dek, het nie veel gehelp nie en alles was vir haar baie moeilik. Fatima het probleme ondervind, selfs 'n epilepsie wat volgens haar die gevolg was van die aanval wat sy ondergaan het.

En hy het baie vernederings, van kliënte en van diens kollegas gekonfronteer.

Dit alles het nie dien nie as 'n struikelblok om dit te. Gedoen wat hy kon, en beslis nie wat ek in staat was om die minimum vlak van die menslike waardigheid te herbou.

Hierdie engel het gekom en soos bliksem uit my lewe uitgegaan. Drie of vier maande. Hy het verdwyn sonder om totsiens te sê en sonder om my die geleentheid te gee om hom te bedank.

Hy het die wasgoedbrief gelos en 'n maand se wasgoed aan 'n sekere hotel in die asblik gewas.

Ek dank u hier en hoop dat u vir my sal lees, my onthou en weet dat ek u dankbaar is, dat ek u nooit vergeet het nie en dat ek u nooit sal vergeet nie, en ook nie.

Ek weet nie eers of sy naam eintlik Fatima was of of dit 'n fiktiewe naam was nie.

Dit het my soektogte altyd vir haar gemaak.

Baie moeilik en sonder tasbare resultate.

Ek het haar nooit weer gesien nie.

Die Ewige Vraag

Om te wees of nie te wees nie

Sedertdien het ek wonder wat was regtig my ma, in wie se moederskoot gewoon waarvan die melk en het een of ander (...) wat die maatskappy reneged en gemerk as wou hê na gebruik as goed verstaan ​​...

Ek het nog nooit tot 'n definitiewe gevolgtrekking hieroor gekom nie.

Maar dit maak nie saak nie. Dit interesseer wat sy gedoen het.

Die feit is dat ek, nadat ek my waardigheid herwin het, die bewussyn herwin het.

En dit het my laat dink.

Dink, ek het my ma gehaat met al die krag van my wese.

Vir die sensitiefste siele wat bots met hierdie stelling, bied ek my vyf jaar van duisternis, vrees, koue en honger as 'n redeneringsparameter aan. Miskien moet dit genoeg wees.

As dit nie genoeg is nie, bied ek die stampe aan en skop ek het dikwels verander om 'n toebroodjie te verseker.

Haat is 'n gevoel soos geen ander, en om uitgesterf het, of iets wat vereis dat tyd om te vergoed.

Cláudio Souza sal veras word

Omni Similis Sumu

Baie jare het so gegaan, sonder om te bekommer of my biologiese ma gewoon het of nie, of sy reg of verkeerd was, ek het min vir haar lot versorg.

Dit was 'n kwessie van wederkerigheid:

Haar onverskilligheid teenoor die myn.

Dit lyk regverdig vir my. Baie regverdig. Die meeste net. José Wilker (in memorandum).

Maar hierdie selfde onverskilligheid is begrawe haat en pyn, die pyn, die vrees, die benoudheid van my te wete sonder moeder, sonder oorsprong.

By die nagklub was dit nie lank voordat sy vriende geword het nie.

Binne 'n jaar was ek die huisklankman.

Eintlik, die slaaphulphelper (is wat hulle vandag DJ noem).

Baie vriendinne, elke dag 'n ander, het ek nog nooit opgemerk nie.

Ek dink ek het sekerlik probeer om te vergoed vir die verlore tyd, die gebrek aan liefde en liefde, die verlore jare van my adolessensie.

Ek het in hierdie waansin verpak en nooit gestop nie. Tussen 18 en 30 jaar oud.

Al wat ek gedoen het, was "jaag na besering".

Ek het geweet, ek het altyd geweet, oor die bestaan ​​van vigs. Hy het gesien dat sommige mense "van dit" sterf, heeltemal uitgesluit van die groep waaraan hulle behoort het.

Maar ek het gedink dit was 'n probleem van ander en dit sou nooit met my gebeur nie, maar daar was een ding waaroor ek gedink het: as ek "fucked up" was. Fok jou.

Wel, ek het net so geëindig, fucked up ... (...).

Let op dat ek dit van my na my en van my kan sê.

As jy probeer om dit te sê van my ontdek dat ek veel erger as enigiets wat ek geleef kan word wanneer na myself, mense en dinge wat ek is lief vir verdedig, en uiteindelik om respek te eis.

Maar voordat ek seergemaak het, het ek pret gehad en ek was gelukkig knal (op 'n manier, ek is nog steeds!).

Ek het my vriendin elke dag, en soms meer as een keer per dag, verander.

En vir diegene van julle wat dink dat ek "goosberry" tel, is die man met die vreemde kleurkamerais my jaarliks ​​in 'n 25-weergawe toe ek by die posisie van 'n radiostasie kom, wat op 'n Persportefeulje geregtig is.

In hierdie video is daar 'n persoon wat ek as ouer liefgehad het en op 'n manier was hy dit vir my.

Deur die fondamente van die konsepte moraliteit en etiek, verantwoordelikheid en respek te vestig.

Wat ek eers eers in my lewe kon vestig ná die MIV-diagnose.

Wall

Ek het my pad tot die diagnose gestamp soos 'n gekke hardloop, waar ek die bordjie verontagsaam het totdat ek alles in 'n muur gebreek het, en nadat die muur 'n teken gehad het wat só geskryf is:

Ons het deur middel van 'n muur hier gekry ...

Ek het van hom af weggedraai toe ek die absolute en onherstelbare sekerheid gehad het dat hy vir my skaam was.

Dit is omdat ek my draerstatus en MIV aanvaar en daardeur is baie dinge wat kan help om dit te verbeter, nie gedoen nie.

Dit is omdat hy bid vir die boekie wat leer dat pasiënte mislukking verteenwoordig.

My meisies, My slagoffers

Sommige het nie eens onthou haar gesig. Ander, hou ten minste die naam. En daar was sommige wat gemerk my lewe soveel as haar uit, my engel, anders, maar foutloos.

Simone, Flavia, dayse, Cassia, Paula, Ana Claudia Claudia Vieira, Laura ( 'n spesiale geval), Rachel, Deborah, Teresa (Moeder van my dogters - twee-, Potira (Indië selfs buite die Xingu), Flower ( Ek het elkeen van hulle hartstogtelik liefgehad en ek glo dat ek soveel van hulle gehou is as 'n man wat volgens hulself ooit aan 'n vrou behoort het.

Nie alle links gelukkig. Sommige het uit my lewe by 'n oorlog met myself en die lewe. Maar die lewe en die oorlog het iets in gemeen dat ek nie kan skei ...

Gabi

Maar daar was, in die besonder, iemand wat geroep is Gabi ...

Dis nie haar nie. Dit is 'n bleek weergawe

Ah! Gabi ander ... Wat jy nie weet nie die bestaan. Wat is tussen ons wat tussen ons gebeur het.

Jy wat ontvoer my 'n gevaarlike oggend, het my lewe 'n roller coaster vol verrassings, vreugdes, versteurings, soen, drukkies, ligte van alle kleure en skakerings, klokke van alle skakerings ...

Jy wat my liefgehad het en wat links skielik as die sonnet. Julle is, wat ek liefgehad het soos nog nooit tevore liefgehad en het my geleer dat ons nie almal nie, net deel oomblikke en Ek was nog altyd getrou en waar, in die mate wat kon gewees het, lojaal en getrou, gratis, sonder om enigiets wat te verwag begrip, aandadigheid en liefde was nie. Ek was sy medepligtige, jy was my godin, en loop 'n lang tyd, langs mekaar, staar na die horison, op soek na iets wat ons nooit geweet het wat dit was ...

Ek het 'n bietjie wanneer jy weg is, jy weet, jy onthou ... maar is dit ... As ek nog jou smaak, seker jy smaak van my ...

Omdat ek haastig was.

Maar ek het die lewe vorentoe gespeel, aanhou luister na my rekords, my balle vermaak, my meisies gesoen, geniet die lewe saam met my vriende, soms in die dag tot byna middag.

'N mal lewe vol op en af, liefdes en afkeure, hartstogte en ontevredenhede, geboue en ruïnes.

Maar ek was ontnugter met die nag, wat nie meer aangebied het waarvoor ek daarvan gewoond was nie.

Die nag het verander, opgehou om 'n romantiese ding te wees en het 'n banale handel in liggame en dwelms geword. Dit het my hartseer gemaak.

Dit was nie wat ek uit die lewe wou hê nie. Miskien was dit nie die nag wat verander het nie.

Miskien was dit my wat die manier verander het hoe ek die nag gesien het.

Die virus installeer

virus op 'n blou agtergrond

En langs die pad, iewers, met so baie flaters, is 'n virus geïnstalleer op my stil en begin sy werk. Ek het van niks geweet nie.

My ontevredenheid met alles wat vir my gemaak het wil my lewe te verander, wou 'n alternatief en kon dit nie vind nie.

By 30 jaar, met Simone. Sy het 'n vrou uit 'n ander wêreld, opstaan ​​teen sesuur in die oggend en die hele dag gewerk het. Ons was die son en maan, ek was die maan ... Dit was interessant om haar wakker te by sesuur in die oggend met 'n duisend grappe en grappies, om haar glimlag en vroeg die lokaal verlaat, opgewonde om te werk tot ses in die aand, wanneer ek het haar en ons geloop het tot op die tyd dat ek gaan om te werk.

Teen hierdie tyd, het sy emburrava en gesê: "Claudius, dit nie gee toekoms. Jy moet jou lewe verander. "

Dit was sy wat my aan hierdie entiteit, die rekenaar, en ek het die eerste beginsels van die kuns van die gebruik dit nog sonder verstand. Dit was die begin van verandering, sal dit geleidelik wees, pynlik, moeilik, maar ek sou doen vir die liefde. Het sy egter nie die geduld om hierdie transformasie te wag en het my op 'n Saterdag nag sonder 'n verduideliking.

Al wat oorgebly het, was die geheue van 'n roman vinnig, brandende, crazy, passievol ... Dit gemerk my diep. Ek was lief vir hierdie vrou, en wanneer ek verloor het, het ek baie siek was met depressie.

Op die eerste keer gediagnoseer griep. Ek het probeer om as griep gedurende 28 dae. Dit was 'n virale meningitis. Entry Dei-hospitaal Bandeirantes tussen lewe en dood en het die hospitaal 'n goeie tyd daar. Die dokter, ek kan nie die naam onthou nie, het my gevra om toestemming om die MIV-toets te doen. In daardie Staat, magtig ek enigiets en toe ek wakker word op November 13 1994 by 15h43 my die resultaat wat ek verwag het:

Sero positief.

Claudio Souza - sero positief uit 1994

Ek, Claudio Souza, doen asof ek nie verouder nie, in 'n jeanshemp met spieëlde "vlieënier" -bril, waarvoor ek twee dollar betaal het. KKKKKKK

Die wêreld het in duie gestort vir my. Ek het ontdek, in 'n paar sekondes, dat alles verlore is, dat ek in 'n paar dae sou opdroog soos 'n plant in 'n vaas sonder water en sterf.

Ek was bang, paniekerig en verskrik. Hy het niks van die siekte geweet nie. Net dat dit dodelik is, sal dit oor 'n paar maande doodmaak. Ek het nooit gehandel oor die nuus oor VIGS nie; Trouens, ek het niks geweet nie, dit was 'n probleem van ander. Ek het gehuil en gedink om myself dood te maak, maar ek het gedink die minste wat van my verwag kon word, was om moed te dra wat ook al sou kom.

Dus, soos jy kan sien, mag nie doodslaan nie huiwer om my. Ek het besluit om te wag en verduur die gevolge van my onverantwoordelikheid van my onverskilligheid. Dit was die minste om te doen staan ​​met ordentlikheid die gevolge van my onverskilligheid.

Die meisie

Ek het onthou dat ek kort voor my 'n meisie gehad het, ons het nooit 'n kondoom gebruik nie (Simone). Ek het gedink ek het haar doodgemaak, dit was my skuld en myne alleen.

Dit het nie vir my gebeur dat dit die vrou kon wees wat die siekte aan my oorgedra het nie. Dit was 'n tasbare hipotese, maar ek het dit nie gesien nie.

Hy het geweet hy moet met haar praat, waarsku haar, gee haar die geleentheid om te weet en voor te berei vir haar beste.

Dit was baie naby aan Kersfees en ek het besluit om te wag tot die jaar verby was. Dit was 'n harde bar om so lank te wag.

Hierdie tyd het 'n kruippunt gemaak.

Ek het geweet ek het 'n verpligting gehad, 'n morele plig om haar te waarsku vir dieselfde geleenthede wat ek moes hanteer en vir my lewe moes veg. Maar daar was die vrees vir haar reaksie, van wat ek van haar sou hoor, 'n mens so lief, so lief.

Na hierdie vakansie het ek nie die moed gehad om te praat nie.

Ek het elke dag 'n nuwe verskoning vir myself gemaak en dit vir môre aangepak. 'N Vriend, 'n liewe vriend, het dit vir my gedoen in reaksie op 'n versoek van my. Hy het my vertel dat hy spyt was toe hy aan haar onthul het wat met my gebeur het, dat dit moeilik was om haar te kalmeer en haar op die as te hou.

Maar hy het die eksamens gedoen en het keer op keer negatiewe resultate opgelewer.

Dit was 'n groot verligting vir my om te weet dat ek die virus nie aan haar oorgedra het nie.

Ek dink nie ek kon daardie skuld gedra het nie.

Picks

Sy het verdwyn, sy verkies om my te ignoreer en te vergeet.

Al wat hy sedertdien gedoen het, was om vir my 'n brief te skryf waarin hy gesê het dat hy die dae en nagte wat ons saam deurgebring het, sal behou ...

Geduld.

IAZUL (alles gaan oor)

Hy het ook melding gemaak van die voorneme om elke maand 'n basiese mandjie te skenk aan die ondersteuningshuis waar ek gekom het om te woon.

Tot die hel met haar en die basiese mandjie.

Hy was baie aanstootlik, maar vandag is dit verby, alles gaan selfs na onverskilligheid.

Deur nie 'n stabiele verhouding ooit in stand te hou, ek het myself gevind waar ek alleen nie, geen vriende, geen een om my te ondersteun deur nie met iemand wat werklik my liefgehad het en ek nie liefgehad nie weet nie. Ek weggesteek in vrees en 'n skande.

Stop Stigma rooi bordjie met son agtergrond

Nuwe Verliese

Ek het my werk, my huis verloor ... In werklikheid, 'n hotelkamer, op Aurora Street. Ek was verlaat deur vriende wat veronderstel. So is die lewe. Ek is nie seker of ek mense kan vertrou nie. Hulle is soos die weer wieke en verandering met verloop van tyd. En dit is onvoorspelbaar.

Ek woon in 'n veilige huise, strate, en stamp sy kop 'n baie daar buite. Maar die tyd verby is en ek het nie sterwe nie. Nie verdroog soos 'n plant in 'n vaas sonder water. Het ek ontdek dat die lewe moontlik was, selfs met MIV, en dat porting dit het nie 'n doodsvonnis beteken. Dus het ek besluit om te veg vir my lewe, vir my waardigheid as 'n menslike wese.

Gedurende hierdie tydperk, onder baie dinge, maar my self-oordeel, waarin 'n regter was genadeloos, 'n hardnekkige aanklaer en 'n swak verdediger, ek beskou myself verantwoordelik vir baie dinge en, in die proses, Ek het my ma aan die hof van my gewete, gebind en verbode, kyk na haar, is ek gevul met jammerte en besluit om haar te vergewe.

Regter Holding dokumente

Maar vergewe geestelik nie genoeg nie, jy het hierdie vergifnis te neem aan haar in een of ander manier. Dit was nodig om dit te vind, dit vind, dit omhels en laat die verlede begrawe in die sand verteer alles ...

Dit was 'n lang en ywerig soek. Ek is vaardig op die vind van dinge en mense vermoedelik verlore. (Die enigste glitch nie gevind Fatima, maar ek glo dat sy nie gevind wil word, spoorloos verdwyn.) Ding wat ek geleer het in die nag op die strate, in die lewe ...

Die reünie met Moeder

Toe ek drie jaar gelede het my ma, het ek met 'n vrou tussen die ouderdomme, gemartel deur tyd en berou, vasklou aan 'n God sy weet nie, geskeur deur 'n kanker dat sy nie behandel hom en het die simbole van moederskap (...). (Die geregtigheid gedoen, soos dit of nie, en maak altyd die presiese punt waar ons misluk in die daarop te wys die presiese fout in ons karakter hoef net te kyk na onsself en weet waar ons verkeerd gaan ...)

Ons het baie gepraat. Ek het besef sy verloor die bietjie wat oorgebly het van sy gesonde verstand, vasklou aan spoke, illusies en berou later, maar 'n hoë bedrae.

Ek het nog nooit gesien het myself as iemand jammer gekry. En nie eens weet waar my haat van ander jare gegenereer slegte energie wat so intens seergemaak.

Maar jammer is nie liefde nie. En ook vertraag spyt is nie. En dit is die liefde wat die skip dryf.

In een of ander manier die band van liefde wat verenig ons en, dink ek, sal nooit hervat word gebreek ...

Veral omdat daar is meer tyd.

Die kanker wat geskeur en sy het 'n punt van die behandeling nie vir die Here om hom te genees (hy genees nie, maar geen mediese toewyding en opoffering van chemoterapie) verspreiding en is beslag wat links van die lewe, as nie meer net oor alles.

Die laaste keer wat ek haar gesien het, was kwaad en onverskillig staan ​​teenoor my. Ek het nie probeer om enigiets anders te leer ken. Dit is die konsep van wederkerigheid, tesame met die bewustheid dat ek myself moet volstaan.

Uit die positiewe diagnose het ek 'n enorme minagting vir myself en die lewe wat ek tot dusver geleef het, gevoel. Ek het besluit om weer te begin. Ek het probeer om 'n bietjie meer oor rekenaarwetenskap te leer om middele te hê (ek skuld dit aan Simone). Ek het genoeg geleer om die masjiene wat ek gebruik, te kan bymekaarmaak en van tyd tot tyd 'n mate van instandhouding te doen en 'n bietjie verandering te kry. Vandag doen ek selfs 'n paar sitesDaar is 'n baie ... maar ek sal neem. Ek het groter projekte, maar ek gebrek aan hulpbronne.

Die ondersteuningshuis. 'N klooster

Terwyl die lewe in die huis ondersteuning, het gedink ek sou gaan mal vir die gebrek van die lewe perspektief, die gebrek aan 'n horison, die gebrek aan hoop. Die ondersteuning huise aan 'n bepaalde sosiale rol, maar dit was nie wat ek was op soek na. Ek wou nie 'n plek om te wag vir die dood om te kom, wou om te veg vir my lewe, ek verstaan ​​die omvang van hoe die lewe.

Alles skielik verander, byna terloops. Daar was 'n nuwe pasiënt in die huis ondersteuning, Waldir, baie swak, hy nodig het om te gaan na die daghospitaal daagliks. Daar was niemand om my te vergesel en gevra of ek dit sou doen.

Ek het gesê ja. Na alles, dit was 'n geleentheid om behulpsaam te wees en meer as 'n kans om uit te kry, sien die wêreld, mense, verlig my gedagtes.

Dit was 'n relatief eenvoudige roetine: oggend, ek het hom 'n bad, skoongemaak haar bed sere (Ek het 'n baie om te leer oor menslike swakheid en erken dat ek eendag in sy plek kan wees ...), het die slaaisous as 'n verpleegster het my geleer en gewandel het, stap vir stap, na die ambulans, wat bekend staan ​​as "papa alles," 'n ironie sonder grense ...

Waldir

Toe hy by die hospitaal aankom, het hy hom in 'n rolstoel gesit en hom na die derde verdieping geneem, waar hy in 'n bed geplaas is en intraveneuse medikasie ontvang het. Dit was die hele dag so.

Ek het nie geweet wat hy gehad het, maar dit was iets verskrikliks, omdat hy homself skaars op sy bene ondersteun. Ondersteuning nodig het om te gaan na die badkamer, om te eet, aan almal ... Selfs 'n glas water was hy nie in staat is om te hanteer. Nog tyd gevind om te weet van die ander pasiënte wat die vloer en gaan so ver as moontlik, vriende te maak, om die mense te leer ken, hulle stories, maak hulle my familie. Selfs die vertroue van dokters en verpleegsters wat gekom het om te sien my 'n helper, iemand anders om saam te werk gekry.

Gesogte rolstoel, stoot gurneys, het alles gedoen wat hy kon om te help.

Aangebied water aan 'n pasiënt, verpleegsters gewaarsku oor die serum wat die aar wat verlore was, het ek geleer 'n baie oor die roetine van 'n hospitaal, en ek is dit verskuldig aan elkeen van die mense wat die voorreg van die bediening het.

Nuwe Stimulus

Maar dit was gedurende hierdie tydperk dat ek geleer het om nie net hul lewens, maar die wêreld self te waardeer. Die wêreld het klank Dolby Surround en kleur Techni.

Elke persoon wat ek gesien het, selfs 'n vreemdeling, was vir my te belangrik om te ignoreer.

'N Voël wat 'n peep gegee het, was 'n teken dat ek lewendig was en dat ek dit kon hoor. Die lewe het vir my heilig geword, te belangrik om dit te vermors.

Elke dag het elke sekonde 'n groot belang in my manier om dinge waar te neem.

Ek was wedergebore, 'n ander aflewering, waarin 'n jong volwasse blare in 'n ou volwasse, soos 'n vlinder spring van 'n kokon, met enorme inspanning, op soek na die warmte van die son om haar vlerke te rek en styg vlugte wat jy pas .

Baie van wat ek uit die lewe geleer het, het ek dit binne-in 'n hospitaal gedoen, waar die lewe elke oomblik gesukkel het en nie altyd oorkom kon word nie.

Om nie lief te hê deur die vrees vir die dood nie, maar deur die belangrikheid van die lewe, wat ons heiligste het, die gawe van die lewe.

Jy kry altyd 'n alternatief as jy dit 'n kans gee.

So het ek besluit om elke moontlike kans op die lewe te gee, en sy het my al die opbrengs gegee wat sy my in staat stel om te ontvang.

Kom ons gaan terug na mense

Onder diegene wat ek ontmoet het, was 'n meisie genaamd Mercia wat, volgens hulle, die terminale stadium van die siekte bereik het en daarin geslaag het om terug te keer.

Dit was die gevolge van gekombineerde terapie wat lewens begin red het.

Mercia het MIV van haar man gekontrakteer en is verras deur 'n positiewe MIV-diagnose.

Dit is te danke aan 'n aantal opportunistiese infeksies wat haar man oor vyf maande aangeval en doodgemaak het. Sy was ook nie cool nie.

Ek wonder

Ek wonder altyd hoe 'n persoon begin siek van dit of dat en niemand pla 'n nader ondersoek te maak, het ek ook wonder hoe die persoon nie besef dat iets verkeerd is en laat gaan al die pad, die "god-gee "... Dit moet die vrees om te weet, maar nie bewus te wees beteken nie dat die probleem nie bestaan ​​nie. En as daar is 'n probleem, dit is die beste om dit kop tot aangesig, verkieslik in hul grondgebied.

Maar toe ek hom ontmoet Mercia, sy was beter, teruggekom het om te loop soos 'n eend broei. Ek het altyd gesê dat aan haar, die glimlag ... En ek is gevul met hoop, hy het gedink van 'n nuwe begin.

Maar hy het elke dag om daar te wees en intraveneuse medikasie ontvang. Die byt die gemartelde, was daar geen aar gevind kon word sonder 'n soektog 30, 50 minute. En sy het gehuil by die oë van die naald. Ek dink dat die situasie verder vererger in sy are. Ek het altyd deurgegaan daar by agt 30 in die oggend om te probeer om te help. Omhels dit en praat nonsens in haar oor. Hy spandeer gesing in harige meisie 37 jaar, en sy lag soos 'n kind. Ten minste as afgelei, en verdoem naald ingevoer, die neem van lewe, improviseer oorlewing.

Sommige maande

Wat sowat twee maande geduur het, en sy is ontslaan.

Intussen het die Waldir erger elke dag. Maar ek onthou nie gesien of gehoor 'n enkele klagte, een traan van pyn, niks. 'N onuitspreeklike waardigheid, moed, vir my heeltemal onbekend.

Na alles wat werk met Waldir, het 'n naweek soos hierdie. Kon sommige mense wat ek nog steeds lief hersien, verpand om terug te keer op Maandag. Ek erken dit was 'n verligting. Ek is moeg van pyn, lyding, nood en voel hulpeloos. Dit was 'n naweek wanneer ek moet verslap het. Maar ek kon nie. Waldir van al die tyd gedink.

Is voed? Sal dit gee 'n bad? Is hy versorg? Het hy dink ek het Hom verlaat?

Is dit?

Is dit?

Is dit?

Dit was 'n see van vrae en op Maandag, by die huis ondersteuning ineengestort, op soek na hom.

'N siniese glimlag van 'n ander pasiënt en kennisgewing:

"Waldir is verby. Ons repartimos selfs het hulle goed gevoeg. Hier is hoe ... ".

Geskiet is na die hospitaal, vierde vloer, het feitlik met geweld. Ek wou hom te sien, sê 'n paar woorde, gee hom 'n drukkie, vra om verskoning vir 'n fout wat hy gepleeg het ... 'n handdruk, enigiets wat kan ons vriendskap seël op die tyd van sy vertrek.

Die foto wat ek gesien het, was verskriklik en ek het dadelik verstaan ​​waarom probeer om my te stop toe hy Hom sien.

Waldir nie meer nie, nie myself herken. Hy kyk om hom rond asof sien ander mense, ander dinge ... Binne die nuwe konteks wat hom genader het, ek bedoel niks.

Ek het die kamer in stilte, oë klam, verharde hart, seer myself en met die lewe. Ek het daarna gestreef om dit te verhef tot 'n beter vlak, wat kan meer en beter die gawe van die lewe geniet. Hy van mening is dat my "off" het hom gedood nie.

Ek sit in die wagkamer en wag kennisgewing. Dit het meer as 19 uur voor dit verby was en hy kon uiteindelik staan.

Ek het die bestuur van die huis ondersteuning wat my gevra om te kyk na (sic) begrafnis.

Ek het nog nooit so nou met die dood gehandel nie. Papers, dokumente, sertifikate, lykskouings.

Miliere tuberkulose (versprei oor die hele liggaam), soos aan my verduidelik. Dit vermoor Waldir.

Na drie dae, is sy liggaam vrygestel in 'n karton kis, swart geverf, broos soos die lewe self, wat baie goedkoop, en ons, die bestuurder, en ek Waldir na die Vila Formosa, waar hy sou gelaat word. Ek onthou die uitdrukking op sy gesig was rustig, want ek het hom gesien, voor die sluiting van die kis ...

Daar was niemand om my te help dra die kis na die graf. Die bestuurder het geweier. Na baie smeek, ek het drie mense wat die bywoning van 'n begrafnis, die hulp in die voltooiing van hierdie my, dit was my laaste diens aan Waldir.

Ek kon nie, want hy het nie 'n pennie, plant 'n blom by die graf nie eens weet waar dit is ...

Claudio Souza

Terug na die strate

Ek het terug by die huis te ondersteun en gehuil. Dit was al wat ek verlaat het ...

Ek gevoel het beslis dat daar was nie my plek nie, dit was nie vir my persoon in 'n plek soos daardie. Ek het gesoek 'n ander huis ondersteuning, en weer, nee ek aangepas. Ek verkies om die strate, waar alles is moeiliker, maar ten minste kan die verloop van my lewe bepaal. Ek was optel blikkies, karton, bottels en 'n bietjie geld. Dit was 'n oorlog. Ek het gewerk as 'n straathandelaar, virtuele troeteldiere, soda, enigiets en alles verkoop. Dikwels met my reg om te werk op die basis van stoot en skop, net vir 'n verandering te verdedig ... Ek teruggesak my lewe stadig ...

Soms is die geld wat ek verdien my 'n keuse gemaak: eet of slaap nie?

Verkies om te slaap in 'n dag en die ander eet, as geluk was beter. Maar ek is te kapitaliseer op die groeiende herhaling my sonder Panics, maar met 'n paar onsekerheid.

Maande na die huis verlaat ondersteuning, ek het die Crta om te sorg vir myself en die trappe afgekom het agt verdieping. Ek het na die top van die gebou, want ek wou die geleentheid te hê om die grootste moontlike aantal mense wat jy ken te vind. Gaan deur al die kamers, net herontdek Mercia, wat dut, oë oop, baie depressief, so depressief dat ek bang was. Sy het ook geskrik deur die skielike aankoms van 'n persoon en ooreengekom is.

Ek wil nie meer leef nie

Daar was nie veel te sê nie. Kon ek duidelik sien dat dit was die einde, ek het al geleer om die voortdurende dood te identifiseer. En sy het vir my hierdie:

- Claudio, ek is moeg. Wil nie om te lewe. Ek neem nie meer al is dit nie meer.

Selfs sonder hoop, heftig haar en sê sy geleef het, wat geveg het, wat nie in gee nou dat hy so naby was (wat?), Wat slegs een dag gevolg het, het sy geleef het een dag op 'n slag.

Sy het vir my gesê sy is die lewe een dag op 'n tyd lank gelede, en nadat hy elke keer 'n uur geleef het, nou die notule getel ...

Ek het saam met haar gebly so veel as wat ek kan, maar moes verlaat. Dit was 'n Vrydag, en die lewe het my geroep uit daar hef my verpligtinge en verbintenisse ...

Toe het ek gesê ek loop, het sy my omhels en bedank:

- Dankie vir alles, Claudio

Onmiddellik verlig (...) ...

Ek het gehuil soos nou huil, en het nie die woord het ... Dit was die laaste keer wat ek haar gesien het in die lewe op aarde. Hy het gesterf by die huis, saam met hul wat ietwat verlig vorm (...) gevoel.

Ek was skraap deur as beste wat ek kon, werk as moontlik was, weet die einde van vooroordeel en voel soos jou lem is skerp en wreed, verraderlike en verraderlik.

Indiensneming? Nie 'n kans nie. Niemand gebruik van 'n persoon wat een keer 'n maand afwesig is. Ek sal draai.

Ek het getroud met 'n meisie (wat eendag was) wat deur my aanbid is, wat nie die virus gehad het nie en dit nie tot vandag toe het nie. Elke keer as ons seks het, gebruik ons ​​'n kondoom. Ons weet dat ons lewens belangriker is as die afwesigheid van latex, ons probeer om ons te respekteer en lief te hê.

Die waarheid, wat vandag 03 / 14 / 2018 ingevoeg is, is dat ek wanhoop van haar geneem het nadat sy sulke monstrositeit gedoen het.

onuitspreeklike

Eet was die persoon wat, in 'n tyd van baie lyding van my, na my verduideliking gesê het:

Wat 'n fokken siekte wat jy het. En eendag het sy gesê: "Dit maak my onrein." Fucking die hel

Om lewendig en gesond te bly, volg ek gereeld en streng my voorskrifte van soveel ure tot elke dag.

Dis 'n kroeg. Moeilik om te beheer, maar noodsaaklik.

Ek gebruik ook kalender, rekenaar en vriende my geliefde vrou (die besondere demoon) om tyd te vermors.

Ek bestuur die middels soos die een wat die suurstof in 'n gesinkte duikboot bestuur (dit is nie meer so nie)

Vandag Ek hou my webwerf (Www.soropositivo.org), terwyl hulle wag vir 'n kuur of iets anders, wat dit ookal is, selfs 'n borgskap. Ek het doelwitte, ek wil om te help om hierdie situasie van diskriminasie te verander, en as jy dit nie kan doen alleen nie, ten minste wat ek kan die grondslag lê vir 'n meer ordentlike lewe vir mense met MIV.

Gefrustreerde planne, geestelike waansin

Ek versamel mense rondom my. Nie ek nie, maar my idees, sal dit stadig en voortdurend versprei, tot 'n golf is onbeheerbaar.

Miskien sal ek nie leef om dit te sien nie. Maar maak nie saak nie. Ek het dit nooit gekry nie. En die verlies en Amarilis het die groep ontwrig

Die belangrikste ding is dat, soos ek, ander mense het 'n storie soos myne en in die lewe. Ek is nie 'n wonderwerk, ek is nie 'n uitsondering.

Lewe is altyd moontlik, selfs met MIV.

Dit is noodsaaklik dat mense bewus raak van dit.

Ons leef en ons wil lewe bly.

Ons is aan die hoof van die huishouding, broodwinners van gesinne, wat verantwoordelik is vir ons lot.

Ons het dieselfde verpligtinge as alle ander mense. Dit is redelik ooreen dat ons dieselfde geleenthede. Dit is nie regverdig dat ons uitgesluit word van die lewe net deur siek en in terme van die hantering van tyd tot tyd.

Ons is waardig van respek as mense wat ons is.

Ons is waardig is van die liefde as enigiemand anders.

En bo alles, ons is waardig is van die lewe.

Solidarize my nie. Simpatiseer met die wêreld wat is joune.

Claudio SS - Webmeester, 36 jaar - 'n sero positief sedert 30anos - Piracicaba / SP

Teks gepubliseer in die boek stories van moedUit Madras Editora, wat is 'n versameling met 14 getuigskrifte van mense wat met MIV of VIGS. Elke teks is hersien deur 'n media persoon, opinie outeur en wat kommentaar gelewer my tekste was die verslaggewer Marcos Uchoa
e-pos: soropositivowebsite@gmail.com

Voorspellers van MIV-verwante perifere neuropatie in die moderne era

Lewer kommentaar

Marcos UchoaDie eerste ding wat ek na Claudio se teks moes doen, was om dit vir my drie kinders te lees.

Nie as 'n waarskuwing "Pasop vir vigs! "Bewustheid van die gevaar van hierdie siekte kan voorbarig wees vir hulle, wat tog kinders is, hoewel dit belangrik is.

Ek dink egter wat Claudio gedoen het, skryf oor dinge wat ons baie meer raak as VIGS.

Deur sy woorde te gebruik, is ons "'n meedoënlose regter, 'n hardnekkige aanklaer, 'n swak verdediger ..." van die ander, selde van onsself.

Soveel passie in aanval, so min deernis in die verdediging van ...

En op die berg 'n morele muur.

Dit maak tot 'n sekere mate die vraag:

Jy wil help?

Doen jy

Enigeen kan egter 'n verskil in die wêreld maak as jy wil.

Na die lees van wat Claudio geskryf het, half skaam, half opgewonde, het ek gedink,

Ek wil dit hê.

Marcos Uchoa Joernalis - Ek, Claudio Souza, kon Uchoa nooit vind nie. Uchoia, as jy dit sien, voeg my by jou ZAP

Die duiwel

PS. Die persoon aan wie om as my geliefde vrou verwys ek, wie se naam nie grafei voor en nie grafarei nou, dit was 'n soort van bepaalde demoon wat ek gehad het, wat die hoogste punt van die woorde: bereik "Dit kak doencinha hierdie jy" !.

Ek weet dat daar na publikasie van die boek se het 'n blik op iemand met dit, aangesien ek nie haar naam gesit in die boek (alles tevergeefs, alles tevergeefs) en 'n ruk later, nie meer die ondersteuning van die slegte humeur van haar, naak oggend Saterdag het ek wakker geword en gesien haar rug, sit by die tafel, maak sy ontbyt, wou hom goeie dag twee keer en sy het my geantwoord soos volg:

"Hoe kan ek 'n goeie dag as die eerste persoon wat ek sien is jy?"

Die Eekhoorn en die Hazelnoot

Ek het die geleentheid aangegryp as die eekhoring gryp die hazelnoot:

Dan moenie bekommerd wees nie, want in net meer as 'n week Ek sal al hierdie huis verlaat het ...

en sy: Gaan weg? sal nie wag of Kersfees.

Ek het gesê dat ek en my doencinha nie meer kan staan ​​sien haar gesig op 'n wedersydse basis waar die dringendste was om die egpaar ongedaan en was so 'n week later, was ek reeds gevestigde, kwaad en vies in Sao Paulo ... die res is lewe wedrenne en jy weet net wanneer jy my boek te verlaat, herinneringe van 'n man van die nag.

Hier het ek iets by te voeg. 'N liedjie genaamd Koningin Smeer jou vlerke. Dit was my eerste poging om iets en kyk na haar nou vertaal, hier in 2016, blyk dit dat ek vertaal, sonder dat hulle dit besef, my eie profesie ...

[analiseer-stats metrics = "ga: gebruikers" permission_view = "administrateur"]

Meer oor my? vier nagte

Advertensies

.Com - Top Blog Gesondheid 2013 Juri Acadêmico

Hou jy van ons werk? Het Hy jou op enige manier gehelp? As dit waar is, is ek alreeds tevrede. Maar dit het 'n koste en dit is moeilik om te hou. 'N keer. Eers een keer in die lewe vra ek jou om te ondersteun. En moenie dat iemand anders dit doen nie. As jy geweet het hoe selde 'n bydrae is !!!!!

Ondersteuning vir Blog Soropositivo.org

Dit is nie maklik nie. Jou hulp maak baie saak. "

10.00 BRL

Dit is my sowel as verouderde mediese geskiedenis! Ja! Ja! Daar was komplikasies !!!

Oor Claudio Souza doen Soropositivo.Org (509 artikels)
Ja, dit is die foto van my! My niggie het my gevra om hierdie foto op my profiel te plaas! .... Ek het hier 'n beskrywing van my gehad wat daardie een as "oneerbiedig" beskryf het. Dit is regtig 'n eufemistiese manier om te klassifiseer wat hier was. Al wat ek weet, is dat 'n "NGO", wat 'n 10 verdieping gebou beslaan het 'n vennootskap met my, en ek het die logs van die vennootskap tyd, wat 'n ander vampirism was omdat vir elke 150 mense wat kom uit my webwerf, op hulle te klik, was daar gemiddeld een wat ingekom het. Wanneer ek ingevoer en ingevoer het

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Verpligte velde gemerk met *

Hierdie webwerf gebruik Akismet om spam te verminder. Leer hoe jou opmerking verwerk is.

WhatsApp Wat is ons?

Ons gebruik koekies om jou die beste aanlyn ervaring te gee. Deur die gebruik van koekies in ooreenstemming met ons koekiebeleid te aanvaar.

%d Bloggers soos hierdie: