19.1 C
São Paulo
24 Januarie 2020

Getuienis van 'n seropositief - Claudio Souza

Beeld standaard
Getuigskrifte van mense wat met vigs Positiewe stories Immuun venster

Getuienis van 'n MIV-positiewe

Die verhaal van een sero positiefvan die begin af; Ek kon net gee wat gebeur het, my pa ... Sebastião Afonso de Souza

“Op 12-jarige ouderdom is Claudius van sy moeder en stiefpa verwerp, en die strate sy nuwe tuiste gemaak. Tussen koue, honger en verlatenheid het dit vinnig volwasse geword. Hy ken die hel nou en dan die hemel. Dit was by Fatima se hande dat hy uit die modder gekom het. Hy het 'n paar klere, 'n paar skoene, 'n dak en, die belangrikste, 'n werk gewen. Toe ek grootgeword het by die werk, neem ek tyd af. Vir Claudius, die Vigs dit was 'n 'ander' probleem, dit sou nooit met hom gebeur nie. Van 18 tot 32 het 'na 'n besering gehardloop'; Ek het elke dag met 'n meisie uitgegaan. Wat VIGS betref, 'vang jouself, vang', het ek gesê. Hy het ... Hy het sy werk, sy huis, sy vriende verloor ... Maar hy het sy kop opgelig en die waardigheid en waarde van die lewe herontdek nadat hy 'n MIV-positiewe... "

Claudio Souza
Dit is vir my, met vyf jaar oud

Die foto is van 1969 toe ek vyf was. Ek weet nie hoekom nie, maar ek het die indruk dat die voorkoms van daardie kind al op die een of ander manier die geweldige storm sou sien wat eendag op hom sou uitkom ...

My storie is, dink ek, baie algemeen. Die feit is, ek ken sommige mense wat dieselfde pad gegaan het en daar buite is wat hul lewens aangeraak het. Ek het as kind twaalf jaar oud die huis verlaat sonder om die geweld van my vader te dra; Ek het my ma gaan soek wat twee jaar vantevore van die huis af weggevlieg het na 'n avontuur. Dit het vir my natuurlik gelyk om haar, haar toevlug, haar skoot, haar toegeneentheid, haar beskerming te soek ... Maar ek onthou goed dat my moontlike stiefpa (eksekuteur) vir haar gesê het dat ek nie die seun van 'n teef in sy huis sou aanvaar nie. ... Geen ... My ma, altyd louw van karakter, het dit aanvaar met die voorlegging wat altyd haar eie was toe iets haar pas en my verwys na die strate, waar ek vyf jaar gewoon het, tussen koue, honger, misdaad, diskriminasie , die misbruik van elke bestelling ...

"Jy het mense lief te hê soos daar is geen môre."
Renato Russo

Ek sal nie elke winter, elke dag en elke uur vertel nie; dink elkeen self hoe die lewe op straat lyk.

Maar ek kan u verseker dat niemand hulle verlaat sonder die hulp van iemand anders nie. Niemand ontsnap uit die hel alleen sonder hulp nie. U mag op u eie onbepaald in die hel oorleef, maar om daar weg te kom, sal u ongetwyfeld hulp nodig hê. Dit is 'n bose kringloop waar u nie die dinge kan kry wat u nodig het nie, omdat u dit nie het nie. Daar is geen huis nie, want daar is geen werk nie; Daar is geen werk nie omdat hy nie stort nie; hy neem nie 'n stort nie, want hy het nie 'n huis nie en so aan, soos 'n ewige motorfiets.

Maar vir my was daar hierdie iemand. My iemand, my engel, was 'n vrou. Hiervan noem die afwesigheid van volkswysheid 'vrou van die lewe' of 'vrou van die maklike lewe' (kom leef hierdie lewe, dan sal u weet hoe maklik dit is).

Daar was 'n non of 'n dame van die welwillende samelewing, of 'n dame van die liga spiritistiese of vrou van 'n evangeliese pastoor.

Hy was 'n prostituut.

Hierdie etiket verlaat as gevolg van julle wat lees en te diskrimineer. Ek het selfs noem haar Angel.

Dit het my 'n slaapplek gegee, 'n stort, twee broeke, drie hemde en 'n paar stywe skoene (ek sal nooit die stramheid van daardie skoene en die vreugde waarmee ek dit aangetrek het) vergeet wat u by 'n gebruikte winkel gekoop het nie. En die belangrikste ding: hy het vir my 'n skottelgoedwerk gekry by 'n nagklub in Sao Paulo - die Louvre - wat minstens tien jaar gelede al gesluit het.

Was swak - die lewe is hard aan haar - my Fatima. Iemand, vir watter rede ookal, verbrand haar gesig met suur. Hulle sê wraak.

Ek weet nie watter soort suur nie. Ek weet dat die skade groot was, en iemand wat voortduur om sy gunste te verkoop, mooi moet wees, moet aantreklik wees. 'N Swart vlek wat 50% van haar gesig en 'n deel van een bors bedek, het nie veel gehelp nie en alles was vir haar baie moeilik. Fatima het probleme ondervind, selfs 'n epilepsie wat volgens haar die gevolg was van die aanval wat sy opgedoen het. En baie vernederings in die gesig gestaar van kliënte en medewerkers.

Dit alles het nie dien nie as 'n struikelblok om dit te. Gedoen wat hy kon, en beslis nie wat ek in staat was om die minimum vlak van die menslike waardigheid te herbou.

Hierdie engel het soos weerlig binnegekom en uit my lewe gekom. Drie of vier maande. Hy het verdwyn sonder om totsiens te sê en sonder om my die geleentheid te gee om hom te bedank. Hy het die wasgoedrekening en 'n maand betaalde kamertariewe by 'n hotel in die asblik gelos. Dankie hier en ek hoop dat u my sal lees, sal onthou en weet dat ek u dankbaar is, dat ek u nog nooit vergeet het nie en dat ek u nooit sal vergeet nie, en ook nie sou kon doen nie. Ek weet nie eers of haar naam Fatima regtig was of of dit 'n fiktiewe naam was nie. Dit het my soeke na haar altyd moeilik en sonder tasbare resultate gemaak. Ek het haar nooit weer gesien nie.

Ek het sedertdien gewonder wie my ma regtig was: die een in wie se baarmoeder ek gewoon het en wie se melk ek gedrink het, of die ander ... wat die samelewing hernoem en geëtiketteer het soos hy wou, nadat sy dit gebruik het soos dit goed pas ...

Hieroor kon ek nooit 'n definitiewe gevolgtrekking maak nie. Maar dit maak nie saak nie. Stel belang in wat sy gedoen het.

Die feit is dat ek, nadat ek waardigheid herwin het, ook my bewussyn herwin het. En dit het my laat nadink. Ek het my ma gehaat met al die krag van my wese. Aan die sensitiefste siele wat bots met hierdie stelling, bied ek my vyf jaar van duisternis, vrees, koue en honger as 'n parameter van redenasie. Miskien moet dit genoeg wees. As dit nie genoeg is nie, bied ek die houe en skoppe wat ek gereeld uitgeruil het om 'n toebroodjie te beveilig.

Haat is 'n gevoel soos geen ander, en om uitgesterf het, of iets wat vereis dat tyd om te vergoed.

Baie jare het so verloop, sonder dat ek my bekommerd gehad het of sy, my geboorte-moeder, geleef het of nie, of sy goed of sleg was nie, ek het nie omgegee oor haar lot nie. Dit was 'n kwessie van wederkerigheid: haar onverskilligheid teenoor myne.

Dit lyk vir my regverdig. Baie billik.

Maar hierdie selfde onverskilligheid is begrawe haat en pyn, die pyn, die vrees, die benoudheid van my te wete sonder moeder, sonder oorsprong.

By die klub het ek nie lank voordat ek vriende geword het nie. Oor 'n jaar was ek die klankbuis van die huis. In werklikheid is die helper van die sonograaf (dit is wat hulle vandag DJ noem). Baie vriendinne, elke dag 'n ander een, kom nooit met enigeen nie.

Ek dink beslis dat ek probeer het om die verlore tyd, die afwesigheid van toegeneentheid, die verlore jare van my adolessensie te probeer opmaak. Ek het in hierdie waansin ingeklim en nooit opgehou nie. Tussen 18 en 30 jaar oud, al wat ek gedoen het, was om "na die besering te gaan".

Ek het die bestaan ​​van VIGS altyd geweet. Ek het gesien dat sommige mense daaraan sterf, heeltemal uitgesluit van die groep waaraan hulle behoort. Maar ek het gedink dit is 'n probleem vir ander en dit sou nooit met my gebeur nie, maar ek het ook een ding gehad wat ek gedink het: as jy 'regkry, fok jou'. Fok dit!

Wel, ek het net so beland, fucked.

Maar voordat ek gedans het, het ek pret gehad en ek was gelukkig pacas (op 'n manier, dit is ek nog steeds!) Ek het my vriendin elke dag en soms meer as een keer per dag verander.

En vir diegene wat dink dat ek 'swartbessie' tel, is ek in die 25-jarige weergawe die man in die vreemde hemp, toe ek in die pos van die uitsaaier kom, geregtig op 'n Perskaart. In hierdie video is daar iemand wat ek as vader liefgehad het, en op 'n manier was hy dit vir my, wat my die basis van die konsepte moraliteit en etiek, verantwoordelikheid en respek ingebring het wat ek net in my lewe kon vasstel. lewe, na diagnose deur MIV.

Ek het van hom weggeloop die dag toe ek absoluut en onherstelbaar seker was dat hy my skaam was vir die aanvaarding van my status as draer en MIV, en op grond daarvan kon baie gedoen word om hierdie werk te verbeter. Dit word gedoen omdat hy bid vir die boekie wat leer dat siekes mislukking verteenwoordig.

Dit maak seer ou! Dit maak jou mooi verdoemde seuntjie seer

Sommige het nie eens onthou haar gesig. Ander, hou ten minste die naam. En daar was sommige wat gemerk my lewe soveel as haar uit, my engel, anders, maar foutloos.

Simone, Flavia, Deborah, Dayse, Cassia, Paula, Ana Claudia, Claudia Vieira, Laura ('n saak uitmekaar), Raquel, Potira (Indiër, selfs van Xingu). Ek was baie lief vir elkeen, en ek glo dat ek soveel van hulle gehou het as 'n man wat volgens hulself nooit aan net een vrou sou behoort nie.

Nie almal bly gelukkig nie. Sommige het uit my lewe gegaan in oorlog met my en met die lewe. Maar die lewe en oorlog het iets gemeen wat ek nie kan skei nie ...

Maar daar was veral iemand met die naam Gabi ...

Ag! Gabi ... Laat ander nie weet wat u bestaan ​​nie. Laat dit tussen ons wees wat tussen ons gebeur het.

U, wat my teen 'n gevaarlike dageraad ontvoer het, het my lewe 'n achtbaan gemaak met verrassings, vreugdes, ontsteltenisse, soentjies, drukkies, liggies van alle kleure en kleure, klokke van alle kleure ...

U wat van my gehou het en skielik vertrek het soos in die sonnet. U, wie ek liefgehad het, soos ek u nog nooit vantevore liefgehad het nie, en wat my geleer het dat ons niemand het nie, net oomblikke gedeel het en dat u altyd getrou en lojaal teenoor my was, omdat u lojaal en getrou kon gewees het, niks gevra het nie, niks gevra het nie, dat was dit nie begrip, medepligtigheid en toegeneentheid nie. Ek was jou medepligtige, jy was my godin, en ons het lank langs mekaar geloop, met ons oë op die horison, op soek na iets wat ons nooit geweet het wat dit was nie ...

Ek het baie gely toe u weg is, weet u, u onthou ... maar daar is dit ... As ek nog u smaak het, sal u my sekerlik smaak ...

Maar ek het die lewe vorentoe gespeel, aanhou luister na my rekords, my danse gejuig, my meisies gesoen, die lewe saam met vriende geniet, soms in die middel van die dag, tot amper die middag. 'N Baie gekke lewe, vol ups en downs, liefdes en afkeure, toegeneenthede en teleurstellings, geboue en puinhope. Maar ek het die nag ontnugter geraak, wat nie meer aangebied het wat ek daaraan kon verwag nie. Die nag het verander, was nie meer 'n romantiese ding nie, maar 'n banale handel in liggame en dwelms. Dit het my hartseer gemaak. Nie wat ek uit die lewe wou hê nie. Miskien was dit nie die aand wat verander het nie. Miskien was dit ek wat die manier waarop ek die nag gesien het, verander het.

En langs die pad, iewers, met so baie flaters, is 'n virus geïnstalleer op my stil en begin sy werk. Ek het van niks geweet nie.

My ontevredenheid met alles wat vir my gemaak het wil my lewe te verander, wou 'n alternatief en kon dit nie vind nie.

Op 30 het ek Simone ontmoet. Sy, 'n vrou uit 'n ander wêreld, het sesuur die oggend opgestaan ​​en die hele dag gewerk. Dit was die son en die maan, ek was die maan ... Dit was interessant om haar soggens sesuur wakker te maak met 'n duisend grappe en grappies, wat haar vroeg laat glimlag het en opgewonde was om te werk tot sesuur die middag, Ek sou haar ontmoet en ons sou stap totdat dit tyd was vir my om te gaan werk.

Teen hierdie tyd, het sy emburrava en gesê: "Claudius, dit nie gee toekoms. Jy moet jou lewe verander. "

Dit was sy wat my aan hierdie entiteit, die rekenaar, en ek het die eerste beginsels van die kuns van die gebruik dit nog sonder verstand. Dit was die begin van verandering, sal dit geleidelik wees, pynlik, moeilik, maar ek sou doen vir die liefde. Het sy egter nie die geduld om hierdie transformasie te wag en het my op 'n Saterdag nag sonder 'n verduideliking.

Die enigste herinnering aan 'n vinnige, stormagtige, gekke, warm romanse ... dit het my diep getref. Ek glo dat ek van hierdie vrou gehou het en toe ek haar verloor het, het ek baie siek geword van depressie.

Op die eerste keer gediagnoseer griep. Ek het probeer om as griep gedurende 28 dae. Dit was 'n virale meningitis. Entry Dei-hospitaal Bandeirantes tussen lewe en dood en het die hospitaal 'n goeie tyd daar. Die dokter, ek kan nie die naam onthou nie, het my gevra om toestemming om die MIV-toets te doen. In daardie Staat, magtig ek enigiets en toe ek wakker word op November 13 1995 by 15h43 my die resultaat wat ek verwag het:

Sero positief.

Die wêreld het in duie gestort vir my. Ek het ontdek, in 'n paar sekondes, dat alles verlore is, dat ek in 'n paar dae sou opdroog soos 'n plant in 'n vaas sonder water en sterf.

Ek was bang, paniekerig en verskrik. Hy het niks van die siekte geweet nie. Net dat dit dodelik is, sal dit oor 'n paar maande doodmaak. Ek het nooit gehandel oor die nuus oor VIGS nie; Trouens, ek het niks geweet nie, dit was 'n probleem van ander. Ek het gehuil en gedink om myself dood te maak, maar ek het gedink die minste wat van my verwag kon word, was om moed te dra wat ook al sou kom.

Dus, soos jy kan sien, mag nie doodslaan nie huiwer om my. Ek het besluit om te wag en verduur die gevolge van my onverantwoordelikheid van my onverskilligheid. Dit was die minste om te doen staan ​​met ordentlikheid die gevolge van my onverskilligheid.

Ek het onthou dat ek net voorheen 'n vriendin gehad het wat nog nooit 'n kondoom gebruik het nie (Simone). Ek het gedink jy het haar doodgemaak, dit was my skuld en myne alleen. Dit het nie by my opgekom dat dit haar kon wees wat die siekte aan my oorgedra het nie. Dit was 'n tasbare hipotese, maar ek het dit nie gesien nie. Hy het geweet hy moet met haar praat, haar waarsku, haar die geleentheid gee om so goed as moontlik te weet en voor te berei. Dit was baie naby aan Kersfees en ek het besluit om te wag vir die einde van die jaar. Dit was 'n moeilike kroeg om so lank te wag. Hierdie een het seker gemaak om aan te trek. Ek het geweet dat ek 'n verpligting, 'n morele plig, het om haar te waarsku om dieselfde geleenthede te hê as ek om haarself te behandel en om haar lewe te veg. Maar daar was die vrees vir haar reaksie, van wat ek van haar sou hoor, so 'n dierbare mens, so geliefd. Na hierdie vakansie het ek nie die moed gehad om te praat nie. Ek het elke dag 'n nuwe verskoning vir myself uitgevind en vasgeval vir môre. 'N Vriend, 'n liewe vriend, het dit op my versoek gedoen. Hy het my vertel dat hy spyt was die oomblik dat hy haar aan die lig gebring het wat met my gebeur, dat dit moeilik was om haar te kalmeer en haar op die as te hou. Maar hy het die toetse gedoen en oor en oor negatiewe resultate gelewer.

Dit was 'n groot verligting om te weet dat ek haar nie die virus gegee het nie. Ek dink nie ek kon hierdie skuld verduur nie. Sy verdwyn, verkies om my te ignoreer en te vergeet. Al wat hy sedertdien gedoen het, was om vir my 'n brief te skryf waarin hy sê dat hy die dae en nagte wat ons saam deurgebring het, vir ewig sal koester ... Geduld. Hy noem ook die voorneme om elke maand 'n stapelmandjie te skenk aan die ondersteuningshuis waar ek gewoon het. Hel toe met haar en die stapelmandjie. Dit het baie seergemaak, maar vandag is verby, alles gaan tot onverskilligheid.

Deur nie 'n stabiele verhouding ooit in stand te hou, ek het myself gevind waar ek alleen nie, geen vriende, geen een om my te ondersteun deur nie met iemand wat werklik my liefgehad het en ek nie liefgehad nie weet nie. Ek weggesteek in vrees en 'n skande.

Stop Stigma rooi bordjie met son agtergrond

Nuwe Verliese

Ek het my werk verloor, ek het my huis verloor ... 'n hotelkamer in Aurorastraat. Ek is verlaat deur die veronderstelde vriende wat ek gehad het. So is die lewe. Nie seker of ek mense kan vertrou nie. Hulle is soos pinwheels en verander mettertyd. En dit is onvoorspelbaar.

Ek woon in 'n veilige huise, strate, en stamp sy kop 'n baie daar buite. Maar die tyd verby is en ek het nie sterwe nie. Nie verdroog soos 'n plant in 'n vaas sonder water. Het ek ontdek dat die lewe moontlik was, selfs met MIV, en dat porting dit het nie 'n doodsvonnis beteken. Dus het ek besluit om te veg vir my lewe, vir my waardigheid as 'n menslike wese.

Gedurende hierdie tydperk, onder baie dinge, maar my self-oordeel, waarin 'n regter was genadeloos, 'n hardnekkige aanklaer en 'n swak verdediger, ek beskou myself verantwoordelik vir baie dinge en, in die proses, Ek het my ma aan die hof van my gewete, gebind en verbode, kyk na haar, is ek gevul met jammerte en besluit om haar te vergewe.

Regter Holding dokumente

Maar om geestelik te vergewe was nie genoeg nie, dit was nodig om hierdie vergifnis op die een of ander manier aan haar te bring. Dit was nodig om haar op te spoor, haar te vind, haar te omhels en haar verlede te laat begrawe in die omslagtige sand ...

Dit was 'n lang en ywerige soektog. Ek is vaardig daarin om vermoedelik verlore dinge en mense te vind. (Die enigste fout was nie om Fatima te vind nie, maar ek glo dat sy nie spoorloos wil gevind word nie.) Iets wat ek snags, op straat, in die lewe geleer het ...

Die reünie met Moeder

Toe ek my ma drie jaar gelede vind, het ek 'n bejaarde vrou ontmoet wat deur tyd en berou gemartel is, en vasgehou het aan 'n God wat sy nie ken nie, geskeur deur 'n kanker wat sy nie behandel het nie en die simbole van haar moederskap geneem het (...). (Geregtigheid geskied, of ons nou daarvan hou of nie, en dit word altyd geskied op die presiese punt waar ons misluk. Dit wys op die presiese mislukking van ons karakter. Kyk net na onsself en ons sal weet waar ons verkeerd gaan.)

Ons het baie gepraat. Ek het besef sy verloor die bietjie wat oorgebly het van sy gesonde verstand, vasklou aan spoke, illusies en berou later, maar 'n hoë bedrae.

Ek het nog nooit gesien het myself as iemand jammer gekry. En nie eens weet waar my haat van ander jare gegenereer slegte energie wat so intens seergemaak.

Maar jammer is nie liefde nie. En ook vertraag spyt is nie. En dit is die liefde wat die skip dryf.

Op die een of ander manier is die band van liefde wat ons verenig, verbreek en sal ek dink nooit weer hervat word nie ...

Veral omdat daar is meer tyd.

Die kanker wat haar uitmekaar skeur en sy het daarop gewys om nie te behandel waarom die Here haar sou genees nie (Hy genees, maar gee nie die moeite van dokters en die opoffer van chemoterapie nie), het versprei en verteer dit wat oorbly van haar lewe. dit is nie met alles verby nie.

Die laaste keer wat ek haar gesien het, was kwaad en onverskillig staan ​​teenoor my. Ek het nie probeer om enigiets anders te leer ken. Dit is die konsep van wederkerigheid, tesame met die bewustheid dat ek myself moet volstaan.

Van die positiewe diagnose het ek 'n groot minagting vir myself en die lewe wat ek tot dan geleef het, gevoel. Ek het besluit om oor te begin. Ek het probeer om 'n bietjie meer oor rekenaarwetenskap te leer om geld te verdien (ek is dit aan Simone verskuldig). Ek het genoeg geleer om die masjiene wat ek gebruik te kan saamstel en soms onderhoud te doen en veranderinge te kry. Vandag doen ek al 'n paar sites… Nie veel nie, maar ek neem dit aan. Ek het groter projekte, maar ek het nie hulpbronne nie.

Terwyl die lewe in die huis ondersteuning, het gedink ek sou gaan mal vir die gebrek van die lewe perspektief, die gebrek aan 'n horison, die gebrek aan hoop. Die ondersteuning huise aan 'n bepaalde sosiale rol, maar dit was nie wat ek was op soek na. Ek wou nie 'n plek om te wag vir die dood om te kom, wou om te veg vir my lewe, ek verstaan ​​die omvang van hoe die lewe.

Alles skielik verander, byna terloops. Daar was 'n nuwe pasiënt in die huis ondersteuning, Waldir, baie swak, hy nodig het om te gaan na die daghospitaal daagliks. Daar was niemand om my te vergesel en gevra of ek dit sou doen.

Ek het gesê ja. Na alles, dit was 'n geleentheid om behulpsaam te wees en meer as 'n kans om uit te kry, sien die wêreld, mense, verlig my gedagtes.

Dit was 'n betreklike eenvoudige roetine: in die oggend sou ek hom 'n bad gee, sy beddens skoonmaak (ek moes baie leer oor menslike broosheid en besef dat dit eendag ek op sy plek kan wees ...), doen die verband soos die verpleegster my geleer het. en stuur hom stap vir stap na die ambulans, bekend as 'pous all', 'n ironie sonder beperkinge ...

By die hospitaal aangekom het hy hom in 'n rolstoel gesit en na die derde verdieping geneem, waar hy op 'n bed geplaas sou word en intraveneuse medikasie gegee word. Dit was die hele dag daar.

Ek het nie geweet wat hy gehad het nie, maar dit was verskriklik, want hy het homself skaars op sy bene gesteun. Ondersteuning benodig om badkamer toe te gaan, te eet, vir alles ... Selfs 'n glas water kon hy nie hou nie. Tog het ek tyd gevind om die ander pasiënte op daardie vloer te ontmoet, en ek het so ver moontlik gegaan om vriende te maak, om die mense te ken, hul verhale te ken, om hulle my familie te maak. Ek het selfs die vertroue bekom van die dokters en verpleegkundiges wat my as 'n helper gesien het, iemand anders om mee saam te werk.

Gesogte rolstoel, stoot gurneys, het alles gedoen wat hy kon om te help.

Aangebied water aan 'n pasiënt, verpleegsters gewaarsku oor die serum wat die aar wat verlore was, het ek geleer 'n baie oor die roetine van 'n hospitaal, en ek is dit verskuldig aan elkeen van die mense wat die voorreg van die bediening het.

Nuwe Stimulus

Maar dit was gedurende hierdie tydperk dat ek geleer het om nie net hul lewens, maar die wêreld self te waardeer. Die wêreld het klank Dolby Surround en kleur Techni. Elke persoon wat ek gesien het, selfs 'n vreemdeling, het vir my te belangrik gelyk om hom te ignoreer. 'N Skreeuende voël was 'n teken dat ek leef en dit kon hoor. Die lewe het vir my heilig geword, te belangrik om vermors te word. Elke dag kry elke sekonde 'n groot belang in die manier waarop ek dinge waarneem. Dit word hergebore, 'n ander geboorte, waarin 'n jong volwassene uit 'n ou volwassene kom, soos 'n vlinder wat met 'n Herculeaanse poging uit 'n kokon spring, om die warmte van die son te soek om sy vlerke te sprei en sy vlug te lig. . Baie van wat ek uit my lewe herwin het, het ek in 'n hospitaal gedoen, waar u elke oomblik om die lewe gesukkel het en nie altyd kon wen nie. Om lief te hê, nie uit vrees vir die dood nie, maar vir die belangrikheid van die lewe, wat die heiligste is wat ons het, die geskenk van die lewe, wat altyd 'n alternatief vind as u dit geleentheid gee. Daarom het ek besluit om elke moontlike kans op die lewe te gee, en dit het my al die opbrengste gegee wat ek kan ontvang.

Maar kom ons keer terug na die mense. Onder diegene wat ek ontmoet het, was daar 'n meisie met die naam Mercia wat volgens berigte die eindfase van die siekte bereik het en daarin geslaag het om terug te keer (...). Dit was die gevolge van kombinasie-terapie wat lewens begin red het.

Mercia het haar man se MIV opgedoen en is verbaas deur 'n positiewe diagnose van MIV weens 'n magdom opportunistiese infeksies wat haar man binne vyf maande aangeval en doodgemaak het. Sy was ook nie gaaf nie.

Ek wonder altyd hoe 'n persoon hiervan begin siek word en niemand pla dit om nader te kyk nie; Ek wonder ook hoe 'n mens nie besef dat iets verkeerd is nie en dit tot by die "god-gee" laat gaan ... Dit moet die vrees wees om te weet, maar om nie daarvan bewus te wees nie, beteken nie dat die probleem nie bestaan ​​nie. En as daar probleme is, is dit die beste om die hoof in die gesig te staar, verkieslik op u grondgebied.

Maar toe ek Mercia ontmoet, was sy beter, sy was terug op haar voete soos 'n broeiende eend. Dit het ek altyd vir haar gesê, wat geglimlag het ... En vol hoop was, en aan 'n nuwe begin gedink.

Maar hy het elke dag om daar te wees en intraveneuse medikasie ontvang. Die byt die gemartelde, was daar geen aar gevind kon word sonder 'n soektog 30, 50 minute. En sy het gehuil by die oë van die naald. Ek dink dat die situasie verder vererger in sy are. Ek het altyd deurgegaan daar by agt 30 in die oggend om te probeer om te help. Omhels dit en praat nonsens in haar oor. Hy spandeer gesing in harige meisie 37 jaar, en sy lag soos 'n kind. Ten minste as afgelei, en verdoem naald ingevoer, die neem van lewe, improviseer oorlewing.

Wat sowat twee maande geduur het, en sy is ontslaan.

Intussen het die Waldir erger elke dag. Maar ek onthou nie gesien of gehoor 'n enkele klagte, een traan van pyn, niks. 'N onuitspreeklike waardigheid, moed, vir my heeltemal onbekend.

Na alles wat werk met Waldir, het 'n naweek soos hierdie. Kon sommige mense wat ek nog steeds lief hersien, verpand om terug te keer op Maandag. Ek erken dit was 'n verligting. Ek is moeg van pyn, lyding, nood en voel hulpeloos. Dit was 'n naweek wanneer ek moet verslap het. Maar ek kon nie. Waldir van al die tyd gedink.

Is voed? Sal dit gee 'n bad? Is hy versorg? Het hy dink ek het Hom verlaat?

Is dit?

Is dit?

Dit was 'n see van vrae en op Maandag, by die huis ondersteuning ineengestort, op soek na hom.

'N siniese glimlag van 'n ander pasiënt en kennisgewing:

'Waldir is in die laaste. Ons het selfs hul dinge gedeel. Dit is hoe dit is… ”.

Ek het op die vierde verdieping in die hospitaal afgevuur, feitlik met geweld binnegekom. Ek wou hom sien, 'n paar woorde sê, hom omhels, om verskoning vra vir elke fout wat hy begaan het ... 'n Handdruk, alles wat ons vriendskap op die oomblik van sy vertrek kan seël.

Die foto wat ek gesien het, was verskriklik en ek het dadelik verstaan ​​waarom probeer om my te stop toe hy Hom sien.

Waldir het niks meer herken nie, my nie gesien nie. Hy het om homself gekyk asof hy ander mense gesien het, ander dinge ... In die nuwe konteks wat hom genader het, bedoel ek niks.

Ek het die kamer in stilte, oë klam, verharde hart, seer myself en met die lewe. Ek het daarna gestreef om dit te verhef tot 'n beter vlak, wat kan meer en beter die gawe van die lewe geniet. Hy van mening is dat my "off" het hom gedood nie.

Ek sit in die wagkamer en wag kennisgewing. Dit het meer as 19 uur voor dit verby was en hy kon uiteindelik staan.

Ek het die bestuur van die huis ondersteuning wat my gevra om te kyk na (sic) begrafnis.

Ek het nog nooit so nou met die dood gehandel nie. Papers, dokumente, sertifikate, lykskouings.

Miliere tuberkulose (versprei oor die hele liggaam), soos aan my verduidelik. Dit vermoor Waldir.

Na drie dae is sy liggaam in 'n kartondoos, swart geverf, broos soos die lewe, van daardie baie goedkoop mense vrygelaat, en ons, die bestuurder, Waldir en ek, is na Vila Formosa, waar hy sou oorbly. Ek onthou die uitdrukking op sy gesig was kalmte, want ek het hom goed gesien voordat ek die kis toegemaak het ...

Daar was niemand om my te help dra die kis na die graf. Die bestuurder het geweier. Na baie smeek, ek het drie mense wat die bywoning van 'n begrafnis, die hulp in die voltooiing van hierdie my, dit was my laaste diens aan Waldir.

Ek kon nie, omdat ek nie 'n sent het nie, 'n blom in die graf plant, ek weet nie eens waar dit is nie ...

sonsondergang bergpad

Terug na die strate

Ek is terug na die ondersteuningshuis en het gehuil. Dit is al wat ek oor het.

Ek het beslis gevoel dat dit nie my plek is nie, ek kan myself nie in so 'n plek inpas nie. Ek het na 'n ander ondersteuningshuis gesoek en weer nie aangepas nie. Ek het die strate verkies, waar alles moeiliker is, maar dit kan ten minste die aanwysings van my lewe bepaal. Ek het blikkies, karton, bottels gaan haal en geld verdien. Dit was 'n oorlog. Ek het as straatverkoper gewerk, virtuele troeteldiere, koeldrank, alles en nog wat verkoop. Moet ek gereeld my reg om te werk op grond van stoot en skop verdedig, net vir 'n verandering ... ek doen my lewe stadig oor ...

Soms is die geld wat ek verdien my 'n keuse gemaak: eet of slaap nie?

Verkies om te slaap in 'n dag en die ander eet, as geluk was beter. Maar ek is te kapitaliseer op die groeiende herhaling my sonder Panics, maar met 'n paar onsekerheid.

Maande na die huis verlaat ondersteuning, ek het die Crta om te sorg vir myself en die trappe afgekom het agt verdieping. Ek het na die top van die gebou, want ek wou die geleentheid te hê om die grootste moontlike aantal mense wat jy ken te vind. Gaan deur al die kamers, net herontdek Mercia, wat dut, oë oop, baie depressief, so depressief dat ek bang was. Sy het ook geskrik deur die skielike aankoms van 'n persoon en ooreengekom is.

Daar was nie veel te sê nie. Kon ek duidelik sien dat dit was die einde, ek het al geleer om die voortdurende dood te identifiseer. En sy het vir my hierdie:

- Claudio, ek is moeg. Wil nie om te lewe. Ek neem nie meer al is dit nie meer.

Selfs sonder hoop, heftig haar en sê sy geleef het, wat geveg het, wat nie in gee nou dat hy so naby was (wat?), Wat slegs een dag gevolg het, het sy geleef het een dag op 'n slag.

Sy het my vertel dat sy lankal een dag op 'n slag geleef het en daarna een uur op 'n slag geleef het, en nou die minute tel ...

Ek het by haar gebly solank ek kon, maar ek moes vertrek. Dit was 'n Vrydag, en die lewe het my uitgeroep, verpligtinge en verpligtinge geëis ...

Toe het ek gesê ek loop, het sy my omhels en bedank:

- Dankie vir alles, Claudio

Ek het gehuil, terwyl ek nou huil, en ek het geen woord gehad nie ... Dit was die laaste keer dat ek haar in die lewe op aarde gesien het. Hy is tuis oorlede met sy eie, wat ietwat verlig was (...).

Ek was skraap deur as beste wat ek kon, werk as moontlik was, weet die einde van vooroordeel en voel soos jou lem is skerp en wreed, verraderlike en verraderlik.

Indiensneming? Nie 'n kans nie. Niemand gebruik van 'n persoon wat een keer 'n maand afwesig is. Ek sal draai.

Ek is met 'n meisie getrou, aanbid deur my, wat nie die virus het nie en tot vandag toe nie het nie. Wanneer ons seks het, gebruik ons ​​kondome. Ons weet dat ons lewens belangriker is as die afwesigheid van latex, ons probeer mekaar respekteer en liefhê.

Om lewendig en gesond te bly, volg ek my medikasievoorskrifte gereeld elke paar uur elke dag streng. Dit is 'n kroeg. Moeilik om te beheer, maar noodsaaklik. Ek gebruik 'n kalender, 'n rekenaar, vriende, sowel as my geliefde vrou, sodat ek nie skedules mis nie. Ek gee die medisyne soos suurstof in 'n gesinkte duikboot toe.

Vandag Ek hou my webwerf (Www.soropositivo.org), terwyl hulle wag vir 'n kuur of iets anders, wat dit ookal is, selfs 'n borgskap. Ek het doelwitte, ek wil om te help om hierdie situasie van diskriminasie te verander, en as jy dit nie kan doen alleen nie, ten minste wat ek kan die grondslag lê vir 'n meer ordentlike lewe vir mense met MIV.

Ek versamel mense rondom my. Nie ek nie, maar my idees, sal dit stadig en voortdurend versprei, tot 'n golf is onbeheerbaar.

Miskien leef ek nie om dit te sien nie. Maar dit maak nie saak op hierdie punt nie.

Die belangrikste ding is dat, soos ek, ander mense het 'n storie soos myne en in die lewe. Ek is nie 'n wonderwerk, ek is nie 'n uitsondering.

Lewe is altyd moontlik, selfs met MIV.

Dit is noodsaaklik dat mense bewus raak van dit.

Ons leef en wil lewe.

Ons is aan die hoof van die huishouding, broodwinners van gesinne, wat verantwoordelik is vir ons lot.

Ons het dieselfde verpligtinge as alle ander mense. Dit is redelik ooreen dat ons dieselfde geleenthede. Dit is nie regverdig dat ons uitgesluit word van die lewe net deur siek en in terme van die hantering van tyd tot tyd.

Ons is waardig van respek as mense wat ons is.

Ons is waardig is van die liefde as enigiemand anders.

En bo alles, ons is waardig is van die lewe.

Solidarize my nie. Simpatiseer met die wêreld wat is joune.

Claudio SS - Webmeester, 38 jaar oud - 'n Positiewe sedert die 30anos - Piracicaba / SP
e-pos: soropositivowebsite@gmail.com

PS. Die persoon na wie ek my geliefde vrou noem, wie se naam ek nog nie vantevore gegraveer het nie en nie nou nie, was 'n soort privaat demoon wat ek gehad het wat tot die hoogste punt gekom het om te sê: 'Wat 'n siek ding het jy.' !.

Ek weet dat ek, nadat die boek gepubliseer is, gekyk het na enige pos wat ek nie haar naam op die boek geplaas het nie (nietigheid van nietigheid, dit is alles tevergeefs0), en 'n geruime tyd later het ek haar slegte humeur nie meer verduur nie, Saterdagoggend Ek het wakker geword en haar twee keer die goeie oggend gewens en sy het my so geantwoord:

'Hoe kan ek 'n goeie dag hê as die eerste persoon wat ek sien, jy is?'

Ek het die geleentheid aangegryp terwyl die eekhoring die haselneut gryp:

Moenie jou daaroor bekommer nie, want oor 'n bietjie meer as 'n week sal ek die huis verlaat ...

en sy: Gaan weg? sal nie wag of Kersfees.

Ek het gesê dat my siekte nie kon staan ​​om haar gesig te sien nie, in 'n regime van wederkerigheid waarin die dringendste was om die egpaar ongedaan te maak, en dit was hoe ek 'n week later in São Paulo 'n slegte en slegte plek was ... die res is die lewe wat loop, en jy sal eers weet wanneer my boek uitgaan, herinneringe aan 'n man van die nag

Hier het ek iets gekry om by te voeg. 'N Queen-liedjie genaamd Spread Your Wings. Dit was my eerste poging om iets te vertaal, en as ek nou daarna kyk, hier in 2016, lyk dit asof ek onbewustelik my eie profesie vertaal het ...

<

p style = ”text-align: justify;”>

Ek hou nie van PreP binne die konteks waarin dit ingevoeg is nie

Verwante artikels wat u dalk wil lees

3 Dit wil voorkom asof 'n debat hier begin plaasvind! aansluit

Hi! U opinie is altyd van belang. iets te sê het? Dit is hier! Enige vrae? Ons kan hier begin!

Hierdie webwerf gebruik Akismet om spam te verminder. Leer hoe jou terugvoerdata verwerk is.

Automattic, Wordpress en Soropositivo.Org, en ek, doen alles in ons vermoë rakende u privaatheid. En ons is altyd besig om nuwe tegnologieë vir databeskerming te verbeter, te verbeter, te toets en te implementeer. U data word beskerm, en ek, Claudio Souza, werk op hierdie blog 18 uur of dag om onder meer die veiligheid van u inligting te verseker, aangesien ek die implikasies en komplikasies van publikasies in die verlede en uitgeruil ken. Ek aanvaar die privaatheidsbeleid van Soropositivo.Org Ken ons privaatheidsbeleid

U mening is baie belangrik!

Wil u u mening oor Blog Soropositivo.Org gee?

Verskaf u e-pos as u wil, sodat ons u antwoord kan stuur.

Verskaf u e-pos as u wil, sodat ons u antwoord kan stuur.

Dankie Ons verwelkom u terugvoer en sal binnekort terugkeer