Márcia: ART is laat aangekom

Jy is in Inisiasie => Positiewe stories => Márcia: ART is laat aangekom
?>
MIV / VIGS

KUNS was laat vir Márcia, in Memorian

Alhoewel ek nie meer 'n inwoner van die huis ondersteuning en as ek nie kon werk nie, vrywillig my in CRT-A en huis ondersteuning, neem, in my sorg 'n ongelukkig swak persoon, Waldir dat baie geleer oor my nederigheid, vir, al het ek 'n man wees, sy penis gehad skoon te wees en ek wil nie hê om die bravoure gaan na 'n verpleegster noem, want "in chick ek nie gevang kry."

So, Ek het mense gehelp en twee maaltye per dag gekry, een in die CRT-A en die ander in die ondersteuningshuis, waar ek geweier het om in daardie hel te woon. Dit, in 'n paar maniere mag lyk sinies, of selfs skynheiligheid, maar 'n persoon met vigs sonder dwelms, haweloses, met geen manier om kos te kry altyd oorweeg wettige hierdie raadsaam, veral in die donker toneel van die dekade van 90,

ART was laat in die tweede helfte van die 90-dekade van die 20ste eeu

Toe kom die cocktail en met dit, wat ek gedoop as "die einde van die eerste golf" (trippel-terapie - het gesê coquetel- het net ontplooi en het nog 'n klomp mense in 'n slegte gesondheidstatus) was nie moeilik om te vind wat om te doen.

ART het ook laat gekom vir die Waldir

Alhoewel ek nie deel was van die teikengehoor nie, het ek 'n Ondersteuning Huis Brenda LeeMy voormalige bestuurder, ElisabeteWaldir, wat 'n paar dae later gesterf 65 slagoffer van iets wat verskyn op die doodsertifikaat as miliere tuber tuberkulose en is tans skoongemaak tuberkulose versprei oor die hele liggaam (een dag het ek moed en hierdie ander storie te vertel). Hy het gesterf van armoede Waldir.

Maar dit is nie Waldir se storie wat ek hier kom vertel nie. Op hierdie bladsy is dit Márcia's, wat ek die genoegen gehad het om te weet terwyl ek Waldir begelei het.

Die "Levering" van Waldir, reeds in die Era van ART

Nadat Waldir sy versorging ontvang het, wat ontelbaar was en die hele dag geneem het, was ek vry om huis toe te gaan en kom eers laatmiddag kom soek (kyk hier is om in die rolstoel te sit en na die ambulans te gaan), wat uit die ondersteuningshuis was, bekend as Pous All (...); maar verkies om te bly in die hospitaal, sirkuleer deur die gange, elke kamer betree, praat met mense en kry 'n kans om 'n koppie water te lewer aan 'n vergete persoon of soms aan 'n mens se gees te voed met 'n paar hoop dat ek myself het nie gehad nie en, soos u kan sien, is verkeerd gegaan. Ek dink Ek het soveel hoop gegee dat ek uiteindelik myself oortuig het.

So het ek met Lea, Edna, Peter, Angela (19 jaar hemofilie), 'n paar soveel (soos die meisie wat Toxo en komplikasies gehad leef bewustelik en in 'n fetale posisie, afhanklik is van almal om alles al die tyd); onder hulle vele ander, Marcia, wat bring trane selfs nou, as Hy soveel later.

Die Vrees om te weet

Sy het MIV van haar man gekontrakteer en is verras deur 'n positiewe MIV-diagnose as gevolg van 'n aantal opportunistiese infeksies wat haar man in 'n tydperk van 5 maande aangeval en vermoor het.

Sy is TB nie cool (Ek wonder altyd as 'n persoon begin siek van dit of dat te kry en niemand pla om 'n meer deeglike ondersoek te maak, ek wonder ook hoe die persoon nie besef dat daar iets fout is en laat gaan beland. Dit moet die vrees wees om te weet.

Maar toe ek haar ontmoet het, was sy beter, sy was terug op haar voete, soos 'n klein eendjie (ek het dit altyd aan haar gesê, sy het geglimlag ...), en sy was vol hoop.

Dit was nie soos Ultragas, elke ander dag, ultragas by die hek nie

Maar ek moes daar die hele dag wees en endovenosoa medikasie ontvang; gekap die gemartel, was daar geen aar wat gevind kon word sonder 'n soektog 30, 50 minute ... en sy gehuil so na die naald sien (ek dink dit vererger verder die situasie in sy are) en ek het altyd geloop deur die 8 dertig in die oggend om te probeer om te help (omhels haar en praat nonsens in haar oor, verbygangers gesing harige meisie in sewe en dertig en sy lag soos 'n kind. ten minste afgelei kry.

En sy het "hoog gehad"

Dit duur 'n paar maande 2 en sy ontslaan is.
Maande later, het ek reeds buite die huis ondersteuning, het die Crta om te sorg vir myself en afgekom die trappe 8 storie, gaan deur elk van die kamers en beland vergadering weer Marcia, wat dut, oë oop, heeltemal moedeloos. So moedeloos dat my bang. Sy is ook geskrik deur die skielike aankoms van 'n persoon en acordou.Conversamos.

Die moegheid ... .. Ek weet dit

Daar was nie veel om te sê nie. Ek het nie in iets anders geglo nie ... en sy het so vir my gesê:

CláudioEk is moeg, ek wil nie meer leef nie.

Selfs sonder hoop het ek haar geskud en vir haar gesê om te lewe, te veg, om nie nou op te gee dat sy so naby was nie, as om net nog een dag te gaan.

Ek het soveel as moontlik by haar gebly, maar ek moes gaan, dit was 'n Vrydag, en die lewe het my buite geroep, verpligtinge en verpligtinge geëis ...

Een laaste kyk

Toe ek weg was, het sy my omhels en gesê:

Dankie vir alles Claudius.

Ek het gehuil (soos ek nou huil) en ek het nie 'n woord gehad nie. Dit was die laaste keer dat ek haar op aarde op die aarde gesien het. Sy het by haar langs haar doodgegaan, wat baie ontsag gevoel het.

Dit is 'n normale storie wat algemeen is vir enige hospitaal in die wêreld. Net een detail in hierdie storie vertel my:

Maandagoggend het ek na die hospitaal gehardloop, ek het nog nie geweet wat haar lot was nie, en ek wou inligting hê.

Die yskas

Dis toe dat Dona Teresa, hoofverpleegster van die daghospitaal, 'n dame van 55 jaar, grys hare, gelukkige oë (die ouma se beeld) my vertel het dat sy dood is.

Voor my verbasing en my hartseer het sy gesê:

Hoekom is jy so? Jy weet, jy mense met MIV en mense wat met VIGS leef, eindig altyd soos hierdie ...

Vir 'n oomblik was ek op die punt om dit van die vierde vloer af te gooi, maar ek het dit vir myself gegee ...

Ek het nooit weer met haar gepraat nie. Dit lyk vir my absoluut absurd dat 'n gesondheidswerker so onsensitief kan wees ...

Marcia, liewe, ek weet dat jy uitkyk vir my waar jy ook al is: Dankie vir die lesse wat jy vir my gegee het en vir die geseënde geleentheid om te dien en weer te begin, ná 'n RESET, om te leer lief te hê

Advertensies

Verwante publikasies

7 Reviews

MIV-positief: Maar nie net nog een nie! - Seropositive.Org 14/12/2018 at 10:38

[...] Sekerlik, hy het nie veel bekwaamheid gehad om my prins te betower nie, maar die beste kenmerk wat die seun gehad het, was om met my te bly. En om met my te gaan tot ... Hy weet wanneer. [...]

antwoord
Nou ja! VIGS en normale lewensverwagting! - Seropositive.Org 16/12/2018 at 00:32

[...] Daar was niks om te evalueer nie en ek was haar laaste pasiënt, my infektoloog, en ons praat oor baie, baie dinge waarvan ek net met jou sal deel. Dr ª Angela is nie meer nie my dokter, dit groei professioneel. En op alle vlakke. Ek het 'n e-pos van haar na my gestuur met 'n vriend en hy, wat nie eens geweet het wie dit was nie, het gesê hy was 'n "baie spesiale mens." Dit gee nuus van my pyn met hierdie verlies. Onherstelbare verlies wat ek gisteraand, Vrydag, Desember 14 2018 in my ontleder gedreineer het, as een van die verliese! [...]

antwoord
1 2

Kommentaar en Sosialiseer. Die lewe is beter met vriende!

Hierdie webwerf gebruik Akismet om spam te verminder. Leer hoe jou terugvoerdata verwerk is.