Soropositivo.org MIV, vigs, orale seks, immuunvenster, nuut gediagnoseer?

Waldir! Die een wat my geleer het om te dien, is 'n voorreg

Jy is in Inisiasie ** Positiewe stories ** Waldir! Die een wat my geleer het om te dien, is 'n voorreg
Beeld standaard
Positiewe stories

Vriend Waldir, ek sien nog steeds dat die geleentheid om jou te dien, 'n voorreg is

Ek het, binne die yahoo bedieners, 'n soort Eerste Bors, waar dinge gestoor word wat ek soms dink aan die verwydering. Maar lafheid, en geseënde lafhartigheid, laat my nie die "skrapping" bevestig nie.

Ek verwyder dit.

Jy sal uitvee!

Dit is ongelooflik, Microsoft se Woord het hierdie twee "werkwoord" keer herken!

Dit gaan van die kantlyn na "N" Ilações en ek laat dit na 'n ander onbesette skryf, en nie ek nie.

Bedien is 'n voorreg

Ek dring daarop aan: Die dien van Waldir was 'n voorreg!

Een of ander manier, hierdie blog is die resultaat van daardie ervaring!

Die pad lyk eensaam, en alles lyk dalk donker. In die dikste van die duisternis is 'n vuurstok al 'n bietjie lig!

In elk geval bevestig ek nooit, en ek moet, want daar is duiwels dat as hulle vlerke kon kry en verlaat, hulle die krag sou hê om my private hel 'n openbare hel te maak en niemand van Antonio sal dit doen nie ...
Wel, ek het hierdie teks gevind en ek plak dit in hierdie wrod dokument met die oorspronklike naam, Waldir, wie was die man wat my geleer het, sonder 'n woord, die nederigheid moes dit verstaan bediening is 'n voorreg!

En die woord Samurai is iets wat baie sin maak wanneer dit vertaal word en ek durf dit sê, ja, miskien was die sepukko geldig in die tyd toe ek sepukko wou oefen.

Vandag .... Vandag is ek lief en is geliefd! en Mara, en hul bestaan ​​ondersteun enige wanhoop of ontsteltenis. Om lief te hê, is om te leef, ja, onderwyser, jy was reg en ek weet, ek sal nie onregverdig wees nie, ek het gesien ...
Wel, ek sal die teks plak as dit is opgestel originlmente, soos dit is, maar ek sal die tikfoute regmaak, as ek gehad het, dat so 'n haas te plaas omdat boodskap is live en ek het in dié tyd 'n verwoestende hongersnood vir die leweEk het destyds 'n verwoestende honger vir die lewe gehad en vir die lewe!

En as gevolg van hierdie honger vir bediening, het ek dit net ontdek, ja: bedien is 'n voorreg!

En waar, nou sien ek, sy het geen belangstelling in aangaan nie, en alles was duidelik vasgestel! Ja, in die "verbale kontrak" het ons gekies as basis vir ons "verhouding"!

Dit is ... Ek onthou dat iemand wat in 'n oomblik van illusie my en in 'n oomblik van weldadige wreedheid mislei het (as dit nie gedoen is soos dit gedoen is nie, sou ek my in 'n kort tyd doodgemaak het en nie die geluk gevind het waar ek voorheen was nie, vasgestel dat ek haar sou vind), maar jy, onderwyser, maak my seer, maak my aan die huil en vermoor baie dinge in my!

Maar ek het voorheen gesê, in 'n ander tyd en in 'n ander omstandighede, dat die siening van my stryd om die lewe dit onmoontlik maak vir mense wat nie verlief raak op my nie.
Ja, hierdie persoon het reg gehad. Maar onder so baie mense wat verlief was op my, was daar my gekheid, dit was soveel die wil om te lewe dat ek mal geword het en ek het weer in die stapel van fisiese plesier verloor waarna ek my heeltemal oorgegee het!

En as Hy jou vertrou, jou verpligting teenoor Hom, as jy op Hom vertrou, is dit om jouself ook te vertrou in Sy dag!

Maar kom ons gaan na Waldir se storie

Wanneer die eerste storm verby, en die punt pad wat in die tydlyn is ten tyde het ek besluit om te kyk vir my ou bestuurder, Elizabeth Castro, wat byna het my laat betaal vir haar verjaardagpartytjie by SKY / Perepepês want ek het aangekondig dat die herdenking en gesê dat, vir die pret, sou daar 'n vertoning van "Francisco Petronio en Great Orchestra" wees, wat haar fuck lewe met my gemaak het.
Francisco Petronio, dankie God, is nie gevind nie en ek het hieruit ontsnap.

Ek het op 'n donderende manier uit SKY gekom, ek was verlief op 'n meisie met die naam Marina. Op 'n Saterdag het ek vergeet om die dans te begin en ek en ek en die Marina het "omringende musiek" gedoen. En natuurlik het hulle by die klankhok gekom om dit te verwyder en ek het die huis in die middel van die Saterdag verlaat, met 'n hoofletter om die "misdaad" te vererger.

Damn wees daardie tyd wanneer ek vriende bring deur menslike vullisvervaller

Wel, ek verseker jou daar is ander storms, en ek het 'n magdom van hulle om jou te vertel!

Wel, die vakbond met Marina duur drie jaar en dit was nie die moeite werd om my posisie te verlaat op 'n plek waar ek liefgehad en gerespekteer is nie en eerlik gesê, ek dink ek was 'n idioot!

Ek het so al in die jaar 2000 en vandag gedink, in besit van al die insiggewende materiaal wat ek het, miskien het ek vir ses mense 'n feijoada geëet om net na haar toe te gaan en oor haar te braak, wat nie die gebaar verdien het nie.

Gelukkig ...

Dit het my in twyfel getref of ek dit wou soek of nie. maar ek het geen keuse gehad nie.
Die keuse was om op straat te bly ... onaanvaarbaar, ek sou sterf ...

Ek, wat geweet het dat ek die huis kon betree, het ondanks alles gevra om op die deur te klop.
Sy het gekom en my binne gelei. Sy kyk na my en dit was duidelik, na 'n ruk in 'n koma en verloor 40 kg is dit duidelik dat daar iets gebeur het en dat ek nie goed, en sy aangebied vir my 'n snack en terwyl die snack bereid was het ek probeer om haar die vertel dit het met my gebeur.

En selfs omdat sy geweet het dat sy altyd meer as 'n bestuurder en 'n ware vriend was, het ek skaam gevoel oor my MIV-status en die hartseer toestand waarin ek was.

Die DJ! Wat het honderde, of selfs meer as tweeduisend duisend mense, geval, verslaan, in die net van hul eie foute en ek het dit duidelik en pynlik geweet dat die oorsaak my gebrek aan tydsberekening was.

Dit was 'n goeie tyd vir vrae:

Waar is die beste van sampa?

Waar die DJ van die Wagon Plaza? Miskien sal daardie danser vra ....

Waar het hy die Kanecão, van Mogi das Cruzes, in die middel van die bal verlaat omdat hy die een was?

Ander vrae sal pas, baie van hulle ...
Waar is die liefhebbers?

Waar die liefhebbers?

Waar? Waar? Waar?

En in my was ek bang dat dit sou wees altyd so soos beskryf in die kodifikasie, die somber oomblik van 'n ander hulpelose een wat eenkeer ook geval het ...
Dit het my so 'n paranoia gegee dat ek geglo het dat iemand wat na my op die straat gekyk het, kon sien dat ek "VIGS" gehad het en dat iemand op enige oomblik sal skree en na my wys:

HY HET VIGS! WEG WORD VAN HOM, GOD SE SKERF WEET OP HOM! ... DIE AIDTIESE DAMN

In elk geval, na 'n goeie huil ek myself oop vir haar vertel haar wat het (...) gebeur het en wat, as met alles, het ek ook self nie net die steek gelaat deur "al my vriende", maar moes ook gaan en ek het nie geweet wat om te doen en, weer, soos in so baie ander tye in die lewe, het my na die morele kragte (so almal weet mis, ek is weereens my geleidelik nader, stadig en onverbiddelik strepe van waansin en van selfmoord ...).

Sy het om verskoning gevra en my bel.

Vyf, miskien tien minute later, ek wil beklemtoon dat na die diagnose, tyd word verstaan ​​onder my in 'n ander manier en dat julle lyk 11:00 aangebied om my as 'n sleep ding, taai en ontsluit van , dalk, dekades ....

Maar, terugkom, na die telefoonoproep het sy na my toe gekom en gevra of ek dit tot 5 kon maak tot Major Diogo Street. Dit was amper 'n myl en ek het gesê ek kan probeer!

Sy het my vertel dat sy 'n plek gekry het vir my om in te woon. Hierdie plek is Brenda Lee se ondersteuningshuis, waarvan ek gesê het, is 'n bietjie meer as 'n jaar gelede gesluit.

Dit was 'n plek waar "medelye" oorheers het weens die administrasie van die huis wat onder andere 'n dieper kyk na dinge gehad het, wat dit baie spesiaal en sensitief gemaak het en dit was sy wat haar intellektuele hulpbronne en haar ginga gebruik het As maatskaplike werker het ek die eienaar van 'n optika gekry om 'n bril aan te sit omdat my visie agteruitgegaan het.

Die ondersteuningshuis het ses etes per dag aangebied, wasgoed gewas, kabel-TV! ...

Dit was 'n uitstekende plek vir diegene wat vasbeslote om so goed gedefinieer Raul Seixas daar sit met mond oop, escancarara, vol tande, en wag vir die dood te kom!

Maar nie vir my nie, alhoewel daar geen behandeling was nie en geen hoop nie, wou ek nie tussen mans wees nie, ek moes soos 'n hond slaap, met altyd 'n ore oor, want daar was altyd 'n risiko dat daar iets sou gebeur.

En ek het dit geleer op die tweede of derde dag wat ek daar was en hulle het vergeet om middagete te bring aan iemand wat nie meer kon loop nie. En ek het gegaan, ek weet nie hoekom ek gegaan het nie, tot die diagnose, ek kon nie enige vriendelikheid hê nie, behalwe wanneer dit 'n meisie verower het "om haar die dag na My Vergeetlikheid te vergeet! ".
Dit was alreeds 'n uitwerking van MIV, wat my almal die "Orloff Effect" gewys het:

Ek is jou môre.

Op hierdie dag het ek iets gesien. Toe die transvestiet wat die huiskos was, het 'n swart transseksuele, met die punte van tyd en VIGS my die gereg gegee en 'n ander transvestiet het my gevra wie die gereg sou wees.

Ek moes gesê het dit was vir my, maar ek het die naam van die persoon wat daardie kos sou inneem, gesien en ek het gesien dat die transvestiet, aktiewe tuberkulose-draer op die persoon se kos spoeg en gesê het:

Ek sal jou doodmaak as ek aan die slaap raak! Ek het die bord en die servi ... (God vergewe my).

Dit was 'n klassieke voorbeeld van wat gebeur het in daardie huis ondersteuning en weet nie of hy woon en, indien nie leef, ek verlang om in die hel. Volgens die eerste aansteeklike siekte spesialis wat my behandel, die ondersteuning Brenda Lee was 'n "fokus" TB "en dus vir die behandeling van TB het hy en hierdie netelige my nog meer. En dit was vir hierdie rede is dit voorgeskryf vir my, as 'n Chemoprofilakse, want hy wat voorgeskryf my die behandeling van TB en ook as dit was, nie meer weet, hy voorgeskryf vir my 'n antibiotika, in my tyd was Bactrim 500mg 'n dag, 'n dwelm genoem roetine Chemoprofilakse, wat is om te neem, te skep, sê, in die liggaam, 'n "chemies vyandige" omgewing en te verhoed dat sekere infeksies of siektes ( 'n siekte van die funksies van 'n liggaam, die psige of die liggaam as 'n geheel wat verband hou met spesifieke tekens en simptome).

AZT Ek het geweier om te neem omdat, in teorie sou hy nog twee jaar van oorlewing, 'n desperate dosis van ses tablette elke vier uur, wat twee slaap onderbrekings elke aand en ses sessies van daaglikse braking bedoel gee ...

Toe kom die gulde geleentheid (herlees dit buite, in 2018 Ek skrik my met hierdie uitdrukking! Ek is nog versteurde toe ek dit geskryf het en het nie eens besef. En waarom so baie, nou sien ek, gegewe wat het ...).

'N Nuwe pasiënt het die ondersteunende, uiters verswakkende huis bereik, moes elke dag na die hospitaal geneem word, en hy moes vergesel word. Hulle het na my gekom en gesê (dit was die maatskaplike werker, Rosa Maria):

U wat ek duidelik sien, is nie gelukkig hier nie, kan hierdie geleentheid gebruik ... en verduidelik wat ek moet doen.
En ek het ja gesê.
Na alles was dit 'n geleentheid om nuttig te wees en 'n kans om te vertrek, om die wêreld, mense te sien, my gedagtes skoon te maak.

Dit was 'n relatief eenvoudige roetine: oggend, het ek vir hom 'n bad, skoongemaak sy sere (ek het 'n baie oor die menslike swakheid leer en besef dat my eendag kan wees in sy plek ...), was die genesing as my geleer die verpleegster en stuur hom stap na stap na die ambulans, bekend as "papa todo", 'n ironie sonder grense ...

Toe hy by die hospitaal aankom, het hy hom in 'n rolstoel gesit en hom na die derde vloer geneem, waar hy op 'n bed geplaas is en intraveneuse medikasie ontvang het. Dit was die hele dag so.

Ek het nie geweet wat hy gehad het nie, maar dit was 'n vreeslike ding, want hy het homself skaars op sy bene gesteun.

Benodig ondersteuning om na die badkamer te gaan, om alles te eet. Selfs 'n glas water wat hy nie kon hanteer nie. Tog het ek tyd gevind om die ander pasiënte op die vloer te leer ken, en so ver as moontlik het ek vriendskappe gemaak, daardie mense, hul stories ken en my familie gemaak.

Ek het selfs die vertroue van die dokters en verpleegsters gekry wat my as 'n helper gesien het, iemand anders om saam te werk. Ek weet nie, hier in 2018, hoe kan hulle so 'n risiko met 'n leek vat nie, so mal ...

Hy het 'n rolstoel, stoot sport, het alles wat hy kon om te help.

Ek het water vir 'n pasiënt, gewaarsku verpleegsters na die serum wat uitgekom het, die verlore aar, baie geleer oor die roetine van 'n hospitaal en dit aan elkeen van die mense wat ek die voorreg gehad het om te dien, verskuldig.

Intussen het die Waldir elke dag erger geword. Maar ek onthou nie 'n enkele klagte, 'n enkele traan van pyn, niks sien of hoor nie. 'N Naamlose waardigheid, 'n moed, vir my, heeltemal onbekend.

Na soveel werk met Waldir, het ek 'n naweek as 'n geskenk gekry.

Ek was in staat om sommige mense wat ek nog steeds liefhet, te hersien (vandag, by 2081, weet ek nie), 'n verbintenis om Maandag terug te kom.

Ek bely dit was 'n verligting.

Ek was moeg om pyn, lyding, angs te sien en hulpeloos te voel. Dit was 'n naweek toe ek moes ontspan het.
Maar ek kon nie. Hy het die hele tyd aan Waldir gedink.

Voer hulle hom?
Het hulle hom gebad?
Word hy goed versorg?
Dink hy ek het hom verlaat?
Sal dit?
Sal dit?
Sal dit ...?

Dit was 'n see van vrae en op Maandag, by die huis ondersteun in duie gestort het, op soek na hom.

'N Siniese glimlag kom van 'n ander pasiënt en die kennisgewing:

"Waldir is op die laaste. Ons het selfs hul goed gedeel. Hier is dit so ... ".

Ek het in die hospitaal afgevuur, vierde vloer, ek het feitlik met geweld ingekom. Ek wou hom sien, sê 'n paar woorde, gee hom 'n drukkie, verskoning vir 'n fout wat hy gemaak het ... 'n handdruk, enigiets wat ons vriendskap kon seël tydens sy vertrek
.
Die foto wat ek gesien het, was skrikwekkend en ek het dadelik verstaan ​​waarom hulle my probeer keer om dit nie te sien nie.

Waldir het niks meer erken nie, kon my nie sien nie.

Sy kyk om haar om ander mense te sien, ander dinge ...

Binne die nuwe konteks wat hom nader gekom het, het ek niks bedoel nie ... Ek sou vir die res gewees het. Ek het myself gevoel en veroordeel in 'n opsomming van die verwerping:

Skuldig!

Ek het die kamer in stilte verlaat, oë nat, hart verhard, myself en die lewe benadeel.

Ek het gehoop om hom op 'n beter vlak te verhef, waar hy meer en meer die gawe van die lewe kon geniet. Ek het gedink my "slap" het hom doodgemaak. Hy was seker daar, in daardie somber oomblik ...

Ek het in die wagkamer gesit en gewag vir die kennisgewing. Dit was oor 19 uur voordat dit verby was, en hy kon uiteindelik rus.

Ek het die ondersteuninghuisadministrasie ingeroep wat my gevra het om die begrafnis te versorg.
Ek het die dood nooit so noukeurig hanteer nie. Referate, dokumente, sertifikate, outopsies.
Miliêre tuberkulose (versprei deur die hele liggaam), soos aan my verduidelik. Dit het Waldir vermoor.
Na drie dae, is sy liggaam vrygestel, 'n karton kis, swart geverf, broos soos die lewe self, wat baie goedkoop, en ons het, die bestuurder, Waldir en ek, in die rigting van Vila Formosa, waar hy sou oorbly.

Ek onthou dat die voorkoms op sy gesig rustig was, want ek het hom goed gesien voordat ek die kis gesluit het ...

Daar was niemand om my te help om die kis na die graf te dra nie.

Die bestuurder het geweier. Dieselfde, dieselfde as die gravediggers ...

Na baie smeek het ek drie mense bygewoon om 'n ander begrafnis by te woon, wat my die laaste diens aan Waldir was.

Ek kon nie, omdat ek nie 'n pennie gehad het nie, 'n blom in die graf plant, wat ek nie eens weet waar dit is nie. Die begraafplaas van Vila Formosa is die grootste van die wat nie geweet het hoe om te skryf nie, hoe om te registreer, as niks. Tot toe was ek 'n maagd tot die dood toe ...

Ek onthou nog vir 'n paar dae by die ondersteuningshuis.

Ek het na 'n hospitaal in Glicerio gegaan en die maatskaplike werker het my daaroor vertel dat ek nie 'n plek kon kry om te bly nie, want ek het al êrens gehad om te bly.

Ek het hom bedank. En dit was 'n Vrydag. Hy was vasbeslote en het geweet wat hy gaan doen. Daardie Vrydag het ek die ondersteuningshuis verlaat.

Ek het selfs een ding probeer doen, 'n stilswyende beweging van nood, en vra geliefdes om my dinge by hulle te hou.

Ipo Facto, hulle het hulle gehou ...

Op Maandag het sy die maatskaplike werker by die hospitaal in Glicrio gevind dat ek op papier slaap en my gevra het wat gebeur het.

Ek het gesê, "Wat maak dit saak? Nou het ek nêrens om te bly nie en jy kan nie net nie, maar het my plig om my 'n plek in 'n ander ondersteuningshuis te kry. "

In 'n ander ondersteuningshuis, wat onderhewig is aan nog 'n hoofstuk, onthou ek dat ek iets gedroom het.

Ek glo ek was in 'n veld, 'n ellendige woud wat uit die oog verloor het en 'n groot stilte.

In die droom was ek nie bang nie, ek was pacified, so onverklaarbaar vir my temperament van daardie dae.

Dit was helder oordag, die son warm my sien ek 'n swart man (Waldir was swart) en ek het na hom gekyk, het geweet dat hierdie funksie Ek is bekend en ek bly 'n lang tyd op soek na hom sonder hom herken, wonder wat sou wees daardie persoon so vreemd en so bekend (herlees dit voor republishes dit hier in die ou herehuis van rugleuning, een dag in Februarie, aan die einde van 20 dekade van die twintigste eeu ek kan nog steeds nie weet of in die memóia skerm of as dit op die retina skerm is, sien dit !!!!

Totdat hy geglimlag het en gesê het:
-Claudio, dis ek, Waldir! Ons het jou hier gebring sodat jy weet dis nie jou skuld my kaartjie nie. Ek is goed ========= (ocolto by my) 'n wit, heeltemal onbekend (ek weet nie of ek wit is nie) wat my gehelp het in die moeilikste ure en dae.

Weet dat ek goed is en glo my, jy sal nooit weer hulpeloos wees nie, want daar sal altyd een van ons naby jou wees. Dit het gesê, hy het geglimlag, 'n teken van nog meer gemaak, omgedraai en weggeloop, teen 'n geweldige spoed en ek het gevoel wat ek dink baie mense het ten minste een keer in hul lewe gevoel:

"Om terug om 'n spoed selfs skrikwekkend gebring en wakker huil ... soos nou huil, terwyl dit skryf ... en roep Hier weer, in die XXI eeu ...

Wanneer ek siek word, dink ek aan hom en wonder of dit al my beurt sou gewees het, en alhoewel ek al lankal al gesluit het, het God gekom ... en ek het nee gesê.
Tot wanneer? ... Ek het gewonder.

Ek het lankal daaraan gedink om daaraan te dink

Advertensies

Verwante artikels wat u dalk wil lees

Kommentaar en Sosialiseer. Die lewe is beter met vriende!

Hierdie webwerf gebruik Akismet om spam te verminder. Leer hoe jou terugvoerdata verwerk is.

Automattic, Wordpress en Soropositivo.Org doen alles in ons vermoë met betrekking tot u privaatheid, en ons is altyd besig om nuwe tegnologieë vir databeskerming te verbeter, te verbeter, te toets en te implementeer. U data word beskerm, en ek, Claudio Souza, werk op hierdie blog 18 uur of dag om onder meer die veiligheid van u inligting te verseker, aangesien ek die implikasies en komplikasies van publikasies in die verlede en uitgeruil ken. Ek aanvaar die privaatheidsbeleid van Soropositivo.Org Ken ons privaatheidsbeleid

WhatsApp Wat is ons?
Moet u gesels? Beto Volpe (soek hierdie naam op Google) het baie om te bied. Ek, Claudio, ek kan jou nie meer ontmoet nie, wel, ek kan nie net met die aanwysers tik nie, en die gesprek neem gereeld beurte dat mense dikwels "net deurgaan" hierheen kan gaan en wonder watter soort mal is ek!