18.1 C
São Paulo
8, Desember, 2019

Waldir! Die een wat my geleer het om te dien, is 'n voorreg

Beeld standaard
Positiewe stories

Vriend Waldir, ek sien nog steeds dat die geleentheid om jou te dien, 'n voorreg is

Ek het binne die bedieners van yahoo 'n soort First Chest waar dinge geberg word waaraan ek soms dink om te verwyder. Maar lafhartigheid en geseënde lafhartigheid laat my nie die "skrapping" bevestig nie.

Ek verwyder dit.

Jy sal uitvee!

Dit is verbasend, Microsoft se Word het hierdie twee tye van die 'werkwoord' herken!

Dit gee Margin aan "N" Ilations en ek laat hulle vir 'n paar ander ledige skrywe, nie ek nie.

Bedien is 'n voorreg

Ek dring daarop aan: Die dien van Waldir was 'n voorreg!

Een of ander manier, hierdie blog is die resultaat van daardie ervaring!

Die paadjie kan eensaam lyk, en alles kan donker lyk. In die dikste duisternis is 'n vuurhoutjie al 'n bietjie lig!

Hoe dit ook al sy, ek bevestig dit nooit, en dit moet, want daar is demone dat as hulle vleuels kon kry en daar wegkom, hulle die mag sou hê om my private hel 'n openbare hel te maak en geen "Antony" dit sal kry nie.
Wel, ek het hierdie teks gevind en dit in hierdie wrod-dokument geplak met die oorspronklike naam Waldir, wie was die man wat my geleer het, sonder 'n woord, die nederigheid moes dit verstaan bediening is 'n voorreg!

En die woord Samurai is iets wat baie sin maak wanneer dit vertaal word en ek waag dit, ja, miskien was die sepukko geldig in die tyd toe ek sepukko wou oefen.

Vandag .... Vandag is ek lief vir en is ek lief! en Mara, en hul bestaan ​​onderdruk enige wanhoop of uitgeworpenes. Om lief te hê is om te wys dat jy leef, ja, juffrou, jy was reg, en ek weet, ek sal nie onregverdig wees nie, het ek gesien ...
Wel, ek gaan die teks plak soos dit oorspronklik geskryf is, soos dit is, maar ek gaan die tikfoute regmaak, want ek het dit haastig om te posteer, want die pos het geleef en ek het destyds 'n verwoestende honger gehad vir die lewe.Ek het destyds 'n verwoestende honger vir die lewe gehad en vir die lewe!

En as gevolg van hierdie honger vir bediening, het ek dit net ontdek, ja: bedien is 'n voorreg!

En dit is waar, nou sien ek, sy het geen belangstelling gehad om voort te gaan nie, en alles was duidelik vasgestel! Ja, in die 'mondelinge kontrak' kies ons die basis van ons 'verhouding'!

Dit is ... ek kan onthou dat iemand wat my in 'n oomblik van waan en 'n oomblik van welwillendheid mislei het (as dit nie gedoen is soos wat dit gedoen is nie), sou ek myself kort daarna doodgemaak het en nie geluk gevind het waar dit voorheen was nie. Ek sou haar vind) maar jy, onderwyser, maak my seer, maak my aan die huil en vermoor baie dinge in my!

Maar ek het voorheen gesê, in 'n ander tyd en in 'n ander omstandighede, dat die siening van my stryd om die lewe dit onmoontlik maak vir mense wat nie verlief raak op my nie.
Ja, hierdie persoon het reg gehad. Maar onder so baie mense wat verlief was op my, was daar my gekheid, dit was soveel die wil om te lewe dat ek mal geword het en ek het weer verloor in die stapel van fisiese plesier waarna ek my volkome geskenk het!

En as Hy jou vertrou, jou verpligting teenoor Hom, as jy op Hom vertrou, is dit om jouself ook te vertrou in Sy dag!

Maar kom ons gaan na Waldir se storie

Toe die eerste blizzard verby is, en die punt daarvan op die tydlyn is die datum, het ek besluit om na my ou bestuurder, Elisabete Castro, te soek, wat my amper laat verjaar het by SKY / Perepepes, want ek het die verjaardag aangekondig. en gesê dat, vir die plesier, daar 'n uitvoering van "Francisco Petrônio and the Great Orchestra" sou wees, wat haar behoorlik gepis het met my.
Francisco Petronio, dankie God, is nie gevind nie en ek het hieruit ontsnap.

Ek het die hoogte ingeskiet uit SKY, was verlief op 'n meisie met die naam Marina, en een Saterdag het ek vergeet om prom te begin en het "agtergrondmusiek" vir myself en Marina gedoen. En natuurlik het hulle na die klankhokkie gekom om dit te verwyder, en ek het, soos dit ook al so vinnig was, die huis verlaat in die middel van die sabbat, wat hoofletters is om die 'misdaad' te vererger ...

Damn wees daardie tyd wanneer ek vriende bring deur menslike vullisvervaller

Wel, ek verseker jou daar was ander storms, en ek het 'n magdom van hulle om jou te vertel!

Wel, die vakbond met Marina duur drie jaar en dit was nie na my mening die opheffing van die posisie op 'n plek waar ek liefgehad en gerespekteer was nie, en dit was eerlik gesê, ek dink ek was 'n idioot!

Ek het gedink dit nog in 2000 jaar en vandag, in besit wees van al die inligting materiaal wat ek het, miskien Ek eet 'n feijoada vir ses mense net genoeg opgegaan na haar en braak al meer as dit, wat nie die gebaar het verdien.

Gelukkig ...

Dit het my laat twyfel of ek daarna moet kyk of nie…. Maar ek het geen keuse gehad nie.
Die keuse was om op straat te bly ... onaanvaarbaar, ek sou sterf ...

Ek, wat geweet het dat ek die huis kon betree, het ondanks alles gevra om op die deur te klop.
Sy het gekom en my binne gelei. Sy kyk na my en dit was duidelik, na 'n ruk in 'n koma en verloor 40 kg is dit duidelik dat daar iets gebeur het en dat ek nie goed, en sy aangebied vir my 'n snack en terwyl die snack bereid was het ek probeer om haar die vertel dit het met my gebeur.

En selfs omdat sy geweet het dat sy altyd meer as 'n bestuurder en 'n ware vriend was, het ek skaam gevoel oor my MIV-status en die hartseer toestand waarin ek was.

Die DJ! Wat het honderde, of selfs meer as tweeduisend duisend mense, in die nette van hul eie foute geval, verslaan, en ek het dit duidelik en pynlik daarvan geweet dat die oorsaak my onhandigheid was.

Dit was 'n goeie tyd vir vrae:

Waar is die beste van sampa?

Waar die DJ van die Wagon Plaza? Miskien sal ek daardie ballerina vra….

Waar die een wat Kanecão, van Mogi das Cruzes, in die middel van die dans verlaat het omdat hy die een was?

Ander vrae sou pas, baie van hulle ...
Waar is die liefhebbers?

Waar die liefhebbers?

Waar? Waar? Waar? ...

En in my was ek bang dat dit sou wees altyd so soos beskryf in die kodering, die donker oomblik van 'n ander minderbevoorregte wat ook eens geval het ...
Dit het my so paranoia gegee dat ek geglo het dat iemand wat op straat na my kyk, kon besef dat ek "VIGS het" en dat iemand op enige oomblik sou skree en op my wys:

HY HET VIGS! WEG WORD VAN HOM, GOD SE SKERF WEET OP HOM! ... DIE AIDTIESE DAMN

In elk geval, nadat ek 'n bietjie gehuil het, maak ek my oop, vertel haar wat gebeur het ... en dat ek, net soos by almal, weg is, nie net verlate deur 'al my vriende' nie, maar dat ek nêrens heen kon gaan nie en dat ek nie weet wat om te doen nie, en dat die morele kragte my, soos in soveel ander kere in my lewe, begin misluk het (vir almal om te weet, het ek weer geleidelik, onverbiddelik na die angel gekom) van waansin en selfmoord…).

Sy het my gevra en 'n oproep gemaak.

Vyf, miskien tien minute later, wil ek daarop wys dat die tyd na die diagnose deur my op 'n ander manier verstaan ​​word, en wat vir u lyk, elf uur is my voorgestel as 'n gesleepte, klewerige, geswelde ding. miskien dekades….

Maar toe sy terugkom, het sy na my oproep gekom en gevra of ek dit tot 5 minute kon maak na Major Diogo Street. Dit was amper 'n myl en ek het gesê ek kan probeer!

Sy het vir my gesê sy het 'n plek gekry om te woon. Hierdie plek is Brenda Lee se ondersteuningshuis, waarvan ek gesê het, is sowat 'n jaar gelede gesluit.

Dit was 'n plek waar 'deernis' geheers het, as gevolg van die bestuur van die huis wat, onder almal, 'n dieper blik op dinge gehad het, wat dit baie spesiaal en sensitief gemaak het, en dit was sy wat haar intellektuele hulpbronne gebruik het as 'n maatskaplike werker wat die optikus gekry het om 'n bril te dra, omdat my visie versleg het.

Die ondersteuningshuis het ses maaltye per dag aangebied, vars linne, kabel-TV!

Dit was 'n uitstekende plek vir diegene wat vasbeslote om so goed gedefinieer Raul Seixas daar sit met mond oop, escancarara, vol tande, en wag vir die dood te kom!

Maar nie vir my nie, alhoewel daar geen behandeling en geen hoop was nie, wou ek nie onder kranksinnige mense wees nie, ek moes soos 'n hond slaap, met 'n altyd luisterende oor, omdat daar altyd 'n risiko bestaan ​​dat "iets sou gebeur."

En ek het verneem dat ek die tweede of derde dag daar was en hulle vergeet het om middagete te neem van iemand wat nie meer kon loop nie. En ek het gegaan, ek weet nie eens hoekom ek gegaan het nie, want tot die diagnose was ek nie in staat om goedhartig te wees nie, behalwe as dit kom by die "verowering van 'n meisie", om haar die dag na "My oorwinning!" Te vergeet. ".
Dit was alreeds 'n effek van MIV wat vir my en almal die “Orloff Effect” gewys het:

"Ek is jy môre"

Op hierdie dag het ek iets gesien. Toe die transvestiet wat die huiskos was, het 'n swart transseksuele, met die punte van tyd en VIGS my die gereg gegee en 'n ander transvestiet het my gevra wie die gereg sou wees.

Ek moes gesê het dit was vir my, maar ek het die naam van die persoon wat daardie kos sou inneem, gesien en ek het gesien dat die transvestiet, aktiewe tuberkulose-draer op die persoon se kos spoeg en gesê het:

As jy my fok, sal ek jou doodmaak! Ek neem die bord en bedien dit ... (God vergewe my).

Sy was 'n klassieke voorbeeld van wat in daardie Ondersteuningshuis gebeur het, en ek weet nie of sy woon nie, en as sy dit nie doen nie, wil ek regtig in die Hel wees. Volgens die eerste infektoloog wat my bygewoon het, was Brenda Lee Support House 'n “fokus” vir TB, en daarom het hy met TB-behandeling ingekom en dit het my nog meer ontstel. En dit was juis om hierdie rede wat ek deur middel van chemoprofyakse voorgeskryf is, waarvoor hy die behandeling van tuberkulose voorgeskryf het, en ook, soos dit was, weet ek nie meer nie, dat hy my 'n antibiotikum voorgeskryf het, in my tyd was dit Bactrim 500mg per dag, in 'n dwelmroetine genaamd chemoprofyakse, wat bestaan ​​in die neem van 'n 'chemies vyandige' omgewing in die liggaam en die voorkoming van sekere infeksies of afwykings ('n versteuring van die funksies van 'n orgaan, psige of organisme soos geheel wat verband hou met spesifieke tekens en simptome).

AZT het ek geweier om te neem, want in teorie sou dit nog twee jaar van oorlewing gee, 'n desperate dosis van ses pille elke vier uur, wat twee slaaponderbrekings elke aand beteken en ses daaglikse braaksessies ...

Toe kom die gulde geleentheid (dit weer te lees, in 2018 word ek bang vir hierdie uitdrukking! Ek was nog steeds kranksinnig toe ek dit geskryf het, en het dit nie eers besef nie. En nou, nou, sien ek, het ingegee wat gegee het ...).

'N Nuwe pasiënt het by die ondersteuningshuis aangekom, uiters verswak, hy moes elke dag na die hospitaal geneem word en hy moes vergesel word. Hulle het na my gekom en gesê (dit was die maatskaplike werker, Rosa Maria):

Julle wat hier duidelik nie gelukkig is nie, kan van hierdie geleentheid gebruik maak ... en aan my verduidelik wat gedoen moes word.
En ek het ja gesê.
Na alles was dit 'n geleentheid om nuttig te wees en nog een moontlikheid om te verlaat om die wêreld, mense te sien, my gedagtes skoon te maak.

Dit was 'n betreklik eenvoudige roetine: in die oggend sou ek hom 'n bad gee, sy bedkassies skoonmaak (ek moes baie leer oor menslike broosheid en erken dat dit eendag ek op sy plek kan wees ...), doen die verband soos die verpleegster my geleer het. en stuur hom stap vir stap na die ambulans, bekend as 'pous all', 'n ironie sonder beperkinge ...

Aankoms by die hospitaal, het hom in 'n rolstoel en het hom na die derde vloer, waar dit geplaas is op 'n bed en binneaarse medikasie ontvang. Dit was daar, so die hele dag.

Ek het nie geweet wat hy gehad het nie, maar dit was verskriklik omdat hy skaars aan sy bene vasgehou het.

Benodig ondersteuning om na die badkamer te gaan, om alles te eet. Selfs 'n glas water wat hy nie kon hanteer nie. Tog het ek tyd gevind om die ander pasiënte op die vloer te leer ken en so ver as moontlik gegaan, vriende te maak, daardie mense te leer ken, hul stories, om hulle my familie te maak.

Ek het selfs die vertroue bekom van die dokters en verpleegkundiges wat my as 'n helper gesien het, iemand anders om mee saam te werk. Ek weet nie, hier op 2018, hoe hulle soveel met 'n leek kan waag nie, so mal ...

Hy het 'n rolstoel, stoot sport, het alles wat hy kon om te help.

Gebring water na 'n pasiënt, verpleegsters gewaarsku oor die serum wat oor die aar wat het verlore gegaan, 'n baie geleer oor die roetine van 'n hospitaal en ek is dit verskuldig aan elke persoon wat die voorreg van die bediening het.

Intussen het die Waldir erger elke dag. Maar ek onthou nie gesien of 'n enkele klagte, 'n traan van pyn, niks gehoor nie. 'N naamlose waardigheid, moed, vir my heeltemal onbekend.

Na soveel werk met Waldir, het ek 'n naweek as 'n geskenk gekry.

Ek was in staat om sommige mense te hersien wie ek nog steeds liefhet (vandag, by 2081, weet ek nie), 'n verbintenis om Maandag terug te kom.

Ek bely dit was 'n verligting.

Ek was moeg om pyn, lyding, angs te sien en hulpeloos te voel. Dit was 'n naweek waar ek moes ontspan het.
Maar ek kon nie. Ek het die hele tyd aan Waldir gedink.

Voer hulle hom?
Het hulle hom gebad?
Word hy goed versorg?
Dink hy ek het hom verlaat?
Is dit?
Is dit?
Sal dit so wees?

Dit was 'n see van vrae en op Maandag, by die huis ondersteun in duie gestort het, op soek na hom.

'N siniese glimlag van 'n ander pasiënt en 'n kennisgewing:

'Waldir is in die laaste. Ons het selfs hul dinge gedeel. Dit is hoe dit is… ”.

Ek het in die hospitaal afgevuur, vierde verdieping, ek het feitlik met geweld ingekom. Ek wou hom sien, om 'n paar woorde te sê, om hom te knuffel, om verskoning te vra vir 'n fout wat hy gemaak het ... 'n handdruk, enigiets wat ons vriendskap kon seël tydens sy vertrek
.
Die prentjie wat ek gesien het was skrikwekkend, en ek het dadelik verstaan ​​waarom probeer om my te verhoed om hom te sien.

Waldir het niks meer erken nie, kon my nie sien nie.

Ek het gekyk na ander mense, ander dinge ...

In die nuwe konteks wat hom genader het, bedoel ek niks… ek het agter gestaan, ek het myself gevoel en veroordeel in die hoogste rite vir verlating:

Skuldig!

Ek het die kamer in stilte gelos, oë nat, hart verhard, myself en die lewe benadeel.

Ek wou dit verhoog na 'n beter vlak waar ek die gawe van die lewe meer en beter kon geniet. Ek het gedink dat my 'slap' hom doodgemaak het. Hy was seker daarvan hier, in daardie droewige oomblik ...

Ek sit in die wagkamer en wag vir die kennisgewing. Dit het meer as 19 uur voor dit verby was en wat hy uiteindelik kan rus.

Ek het vir die administrasie van die huis ondersteuning wat my gevra het om te sorg (sic) van die begrafnis.
Ek het nog nooit so nou met die dood behandel. Papers, dokumente, sertifikate, en lykskouing.
Miliêre tuberkulose (versprei deur die hele liggaam), soos aan my verduidelik. Dit het Waldir vermoor.
Na drie dae, is sy liggaam vrygestel, 'n karton kis, swart geverf, broos soos die lewe self, wat baie goedkoop, en ons het, die bestuurder, Waldir en ek, in die rigting van Vila Formosa, waar hy sou oorbly.

Ek onthou dat die uitdrukking op sy gesig rustig was, want ek het hom goed gesien voordat ek die kis gesluit het ...

Daar was niemand om my te help om die kis na die graf te dra nie.

Die bestuurder het geweier. Idem, idem die grafkelders ...

Na baie smeek het ek drie mense bygewoon om 'n ander begrafnis by te woon wat my laaste diens aan Waldir was.

Ek kon nie, omdat ek nie 'n sent het nie, 'n blom in die graf plant, wat ek nie eens weet waar dit is nie ... Die Vila Formosa-begraafplaas is die grootste van die wat ek nie geweet het om neer te skryf nie, hoe om te registreer, soos niks. Tot dan was ek 'n maagd tot die dood ...

Ek onthou nog vir 'n paar dae by die ondersteuningshuis.

Ek het na 'n hospitaal in Glicério gegaan, en die maatskaplike werker het my daaroor vertel dat ek nie kon bekostig om te bly nie omdat ek iewers reeds moes bly.

Ek het hom bedank. En dit was 'n Vrydag. Hy was vasbeslote en het geweet wat hy gaan doen. Daardie Vrydag het ek die ondersteuningshuis verlaat.

Ek het selfs een ding probeer doen, 'n stilswyende beweging van nood, om geliefdes te vra om my dinge by hulle te hou.

Ipo Fact, hulle het hulle gehou ...

Op Maandag het sy die maatskaplike werker by die hospitaal in Glicrio gevind dat ek op papier slaap en my gevra het wat gebeur het.

Ek het gesê: “Wat maak dit saak? Nou het ek nêrens om te bly nie, en nie net kan u nie, maar u is ook verplig om vir my plek in 'n ander ondersteuningshuis te kry. '

In die ander ondersteuningshuis, wat onderhewig is aan nog 'n hoofstuk, onthou ek dat ek iets gedroom het.

Ek glo ek was in 'n veld, 'n ellendige woud wat uit die oog verloor het en 'n groot stilte.

In die droom was ek nie bang nie, ek was stil, so onverklaarbaar vir my temperament van daardie dae.

Dit was helder oordag, die son warm my sien ek 'n swart man (Waldir was swart) en ek het na hom gekyk, het geweet dat hierdie funksie Ek is bekend en ek bly 'n lang tyd op soek na hom sonder hom herken, wonder wat sou wees daardie persoon so vreemd en so bekend (herlees dit voor republishes dit hier in die ou herehuis van rugleuning, een dag in Februarie, aan die einde van 20 dekade van die twintigste eeu ek kan nog steeds nie weet of in die memóia skerm of as dit op die retina skerm is, sien dit !!!!

Totdat hy geglimlag en gesê het,
-Claudio, dis ek, Waldir! Ons het jou hier gebring sodat jy weet dis nie jou skuld my kaartjie nie. Ek is goed ========= (ocolto por mim) 'n wit, heeltemal onbekend (ek weet nie of ek wit is nie) wat my gehelp het in die moeilikste ure en dae.

Weet dat ek goed is en glo my, jy sal nooit weer hulpeloos wees nie, want daar sal altyd een van ons naby jou wees. Daarop het hy geglimlag, 'n teken van nog meer gemaak, omgedraai en weggeloop, teen 'n geweldige spoed en ek het gevoel wat ek dink baie mense het ten minste een keer in hul lewe gevoel:

'Ek word ewe skrikwekkend teruggebring en ek het wakker geword en gehuil ... terwyl ek nou huil terwyl ek dit skryf ... EN HIER KRY IN DIE 21STE JAAR ...

Elke keer as ek siek word, dink ek aan hom en wonder of dit my beurt was, en alhoewel ek vir 'n lang tyd altyd tot die gevolgtrekking gekom het dat ja, kom God ... en sê nee.
Tot wanneer?… Het ek gevra.

Ek het lankal daaraan gedink om daaraan te dink

Ek hou hierdie blog byna sonder hulp sedert die jaar 2000! ons is aan die einde van 2019

Niemand is so arm dat hulle ten minste een keer nie kan help nie. Die keuse is joune. En God getuig van u opsies

Om te help met $ 10,00 Om te help met $ 20,00 Om te help met $ 50,00 Om te help met $ 100.00




























Wat na die prentjie kom, hoef u nie te dink nie:
"Sjoe! Hoe hy gely het !.
Dit is vir u om dit in u kop te kry dat u selfs meer as dit kan deurmaak!
As ek skryf dat daar lewe met MIV is, is dit nog baie meer!

Ondanks die MIV-infeksie, en selfs selde, kan ek glimlag!

Verwante artikels wat u dalk wil lees

Hi! Wil u dit oorweeg? Nee? Ok! Dink daaraan om hierdie onderwerp te hersien

Hierdie webwerf gebruik Akismet om spam te verminder. Leer hoe jou terugvoerdata verwerk is.

Automattic, Wordpress en Soropositivo.Org, en ek, doen alles in ons vermoë rakende u privaatheid. En ons is altyd besig om nuwe tegnologieë vir databeskerming te verbeter, te verbeter, te toets en te implementeer. U data word beskerm, en ek, Claudio Souza, werk op hierdie blog 18 uur of dag om onder meer die veiligheid van u inligting te verseker, aangesien ek die implikasies en komplikasies van publikasies in die verlede en uitgeruil ken. Ek aanvaar die privaatheidsbeleid van Soropositivo.Org Ken ons privaatheidsbeleid